Nog een beetje duizelig van de Jetlag....
De laatste week voor ons vertrek liep erg lekker. Niet. Zondag ging ik door mijn rug (bij het wisselen van een korte broek voor een lange broek in de auto, daar ben ik dus nu officieel te oud voor). Midden in een lang weekend, dinsdag bleek mijn chiropractor met longontsteking in het ziekenhuis te liggen, dus kon ik woensdag pas terecht bij iemand anders en kon ik na 2 bezoeken op 1 dag woensdag avond weer lopen. Daarbij ongesteld en dus moesten donderdag ochtend de koffers nog ingepakt worden voor de vlucht diezelfde avond. Donderdagochtend werd Owen met 39.4 en een blafhoest wakker. Dokter, bronchitis, apotheek (2x), antibiotica, tralala. Toch zat alles een uur voor vertrek in de koffers en ben ik (tot zover) alleen de tampons, vitamines en haarborstel vergeten.
Ian had bij het afscheid nemen van pappa 'water in my eye, I am not crying', maar al na de security (waarbij ik dankzij de bh-beugels de hands-on behandeling kreeg) was hij helemaal overstuur. Dus met een huilende Ian en oververmoeide Owen (het was ondertussen 22.30, het vliegtuig ging om 23.30), de kinderwagen, autostoel, luiertas, aktetas-met-laptop, en spiderman koffer naar de gate, die gelukkig niet ver was.
Iceland Air is een beetje vreemde luchtvaart maatschappij. De baby mag bij het opstijgen en landen niet in de autostoel, maar moet ops schoot. Heel veilig, ja. In Reykjavic kregen we de kinderwagen niet terug, wat een enorm gesleep opleverde en zo nog een aantal dingen.
Op de vlucht naar Reykjavic sliep Ian 7 van de achtenhalve uur, maar Owen hoog uit 2. De rest van de tijd spoog hij zijn medicijnen uit, huilde van moeheid en ellende, lekte appelsap over alles en iedereen, kroop door het gang pad (nee, het loopt nog steeds niet) en was vooral druk bezig de stoel voor hem te schoppen. Leg maar eens uit aan een kind van 15 maanden dat die mevrouw voor hem dat niet leuk vindt. Nou ja, Owen heeft zijn bijdrage aan het beperken van de overbevolking in ieder geval geleverd, weer een jong stel dat voorlopig niet aan kinderen zal beginnen.
In Reykjavic een vers t-shirt voor Owen gekocht, omdat alle reserve shirts al doorweekt waren met soja melk, medicijnen en appelsap. Op de volgende vlucht viel Owen al voor het opstijgen in slaap (we mochten 45 minuten op de startbaan wachten tot het onweer in Amsterdam was opgeklaard), maar was Ian de hele vlucht druk in de weer. Het enige dat nu sneuvelde was een kopje thee, dus het was een relatief droge vlucht in ieder geval. Op Schiphol bleek weer geen kinderwagen aan de gate te zijn, helemaal achteraan op de B-pier. Dat lukt niet in je eentje met 2 kinderen, waarvan er 1 niet loopt (zie voorgaande lijst van bagage). Dus hebben we 15 minuten gewacht op zo'n elektrisch auto'tje en kwamen we als allerlaatste door de douane. Om 1 uur s'nachts lag alles in bed. Pffffff. Gisteren weinig last gehad van de jetlag, maar vannacht een paar uur wakker gelegen dus vandaag is het iets minder.
Gisteren al bezoek gehad van Adinda, Bodhi, Juul en Elfi (Jasper was ziek). Opa heeft het druk met Ian. Vanochtend zijn ze naar het zwembad geweest, daarna kleine poesjes gekeken bij Rik (Owen, helemaal verrukt: Titty!) en nu doen ze verstoppertje.
We hebben de reis dus weer overleefd en zitten lekker bij paps en mams. We zijn er nog 3 en een halve week! Telefoon alhier: 020 4081531 en alle e-mail adressen werken
Supermom doet de was
Verse neven
Gekloond?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten