Tarara Boemdijee!

Zo, we zijn weer thuis! Vandaag Independence Day oftewel the fourth of July, dus hebben we vandaag twee BBQ feesten om heen te gaan. Dit als bewijs van onze voorstschrijdende integratie in Benicia, vorige jaren hadden we geen uitnodigingen voor feesten op deze nationale-bbq-met-of-zonder-picknick-dag.

Gisteravond was Benicia's 4th of July parade (op 3 juli, ja, da's een goede gewoonte hier), waarvoor beide jongens zowaar wakker genoeg waren. De Parade, dat is een Amerikaans fenomeen dat enige uitleg behoeft, aangezien de enige vergelijkbare evenementen in Nederland zich in mijn ervaring beperkten tot het bloemencorso en de Gay Pride grachten tocht, en dat is het zoals men wel denken kan, toch net niet in zo'n klein stadje als dit. Veel doorgedraaide tulpen hebben we niet en hairdresser Todd en male nurse Tony in mijn zondagse yoga klas zullen wel niet het enige homo stel in Benicia zijn, maar ik verwacht toch geen lange parade op dat vlak. Geen grachten ook hier, natuurlijk.

Wat is het dan wel? Gewoon een soort optocht waarbij de ene helft van Benicia in de tocht langs First Street loopt met zijn of haar groep en de andere helft van Benicia toekijkt, juicht en met vlaggen zwaait. Zo vermakelijk dat we in Benicia toch al snel 3 of 4 parades per jaar hebben (Kerst in ieder geval en Mardi Gras, wat we hier gewoon in mei vieren, i.p.v. februari, omdat het dan lekker weer is, en misschien vergeet ik er nog wel een). Maar the 4th of July (3rd dus hier) is de grootste van het stel.

Dit komt er dan zoal voorbij: Veteranen met vlaggen, historische brandweer wagens met sirenes aan, nieuwe brandweer wagens met sirenes aan, een helicopter op een trailer, politie autos, cabriolets met een wuivende burgemeester (en lokale ijssalon uitbater), wuivende gemeenteraadsleden (alle 4), penningmeesters en zo meer, een vreselijk irritant kanon dat losse flodders schiet (waar Ian helemaal niet tegen kan, en waar Owen geen spier van vertrekt), oude auto's, oude tractors, de girl scouts, alle sport verenigingen met yells, de MOMS Club, alle dans scholen (met ingestudeerde dansjes), cheer leaders, de drum band van de middelbare school, de lokale (dikke) buikdanseressen (dit keer op een trailer, i.p.v. lopend, wat veel meer buikdansen opleverde dan voorgaande jaren), lokale hypotheek verstrekkers, bibliotheek dames met boekenkarretjes, een oude vuilniswagen, een bedrijf dat voorruiten vervangt en nog meer oude auto's. Kortom, niet bepaald Macy's Thanksgiving Parade in New York, maar een vreugdevol gebeuren, zeker voor de kleuters die van alle kanten lollies en ander snoep toegestopt krijgen. Owen was vooral gefascineerd door de hond die naast hem zat en die af en toe vriendelijk de lollie smeer van zijn gezicht af likte.

Omdat Dave niet tegen menigtes kan gingen we al vroeg weer naar huis in onze (voor ons) nieuwe paarse minivan (die er alles behalve mini uitziet en daarom liefkozend Moby Grape genoemd wordt). Eens kijken of we na twee BBQ's (een aanslag op Dave's sociale integratie vermogen) nog het vuurwerk halen vanavond om 9 uur.

P.S. De vlucht terug was geen pretje: geen stoel voor Owen, dus 12 uur worstelen om hem op mijn schoot te houden. Daarbij heeft de kleine me nog ondergekotst en heeft hij de laatste 4 uur geslapen. Mooi, zal je zeggen, maar geloof me, daar krijg je ERG houten billen van. Owen jetlagt nog steeds (niet geholpen door de buikgriep van de afgelopen dagen) waardoor hij gisternacht om 2 uur gezellig een uurtje heeft gespeeld met Dave en vannacht na pogingen tot opstaan om 2 uur en half 5, uiteindelijk de dag begon om 10 over 5.



Game Over




Pierebad



Poker



Mmmmmm Suiker!




Owen en Bodhi in bad



jasper

5 juli 2005

Hela, waar blijven de foto's van de auto?



Leen

5 juli 2005

Okiedokie, foto van de auto. Genoeg, of wil je nog meer camera hoeken?
Lots en Joop

10 juli 2005

Leuk verhaal van die optocht. ik kan me er wat bij voorstellen, (we hebbeb de kerst parade in de winter gezien!) En het vliegtuig zal zeker een worsteling geweest zijn. Jammer, maar ja, ze zeggen welleens je kunt niet alles hebben. Wij vinden het leuk, dat je, jullie hier waren !! Wij komen nu net terug uit polen. fietsen met Harry en Anneke, we dachten samen met z'n 4ren te zijn , maar we bleken in een groep ingedeeld te zijn met een leider. , 2 engelsen. 2 ieren. 18 duitsers. . In 2 groepen fietsten we rondom Zakopane . Wij zaten in de groep Baeren. Prachtige omgeving, toch wel flink dalen en vooral veel stijgen. ( ik moest af en toe lopen. ) Het was leuk. Leuke foto's hierboven. Lieverd, we gaan een eindje fietsen. want het is prachtig weer. Tot de volgende keer. Liefs van lotsy.

Vliegen met een voorbehoedsmiddel

Hallo Allemaal!

Nog een beetje duizelig van de Jetlag....

De laatste week voor ons vertrek liep erg lekker. Niet. Zondag ging ik door mijn rug (bij het wisselen van een korte broek voor een lange broek in de auto, daar ben ik dus nu officieel te oud voor). Midden in een lang weekend, dinsdag bleek mijn chiropractor met longontsteking in het ziekenhuis te liggen, dus kon ik woensdag pas terecht bij iemand anders en kon ik na 2 bezoeken op 1 dag woensdag avond weer lopen. Daarbij ongesteld en dus moesten donderdag ochtend de koffers nog ingepakt worden voor de vlucht diezelfde avond. Donderdagochtend werd Owen met 39.4 en een blafhoest wakker. Dokter, bronchitis, apotheek (2x), antibiotica, tralala. Toch zat alles een uur voor vertrek in de koffers en ben ik (tot zover) alleen de tampons, vitamines en haarborstel vergeten.

Ian had bij het afscheid nemen van pappa 'water in my eye, I am not crying', maar al na de security (waarbij ik dankzij de bh-beugels de hands-on behandeling kreeg) was hij helemaal overstuur. Dus met een huilende Ian en oververmoeide Owen (het was ondertussen 22.30, het vliegtuig ging om 23.30), de kinderwagen, autostoel, luiertas, aktetas-met-laptop, en spiderman koffer naar de gate, die gelukkig niet ver was.

Iceland Air is een beetje vreemde luchtvaart maatschappij. De baby mag bij het opstijgen en landen niet in de autostoel, maar moet ops schoot. Heel veilig, ja. In Reykjavic kregen we de kinderwagen niet terug, wat een enorm gesleep opleverde en zo nog een aantal dingen.

Op de vlucht naar Reykjavic sliep Ian 7 van de achtenhalve uur, maar Owen hoog uit 2. De rest van de tijd spoog hij zijn medicijnen uit, huilde van moeheid en ellende, lekte appelsap over alles en iedereen, kroop door het gang pad (nee, het loopt nog steeds niet) en was vooral druk bezig de stoel voor hem te schoppen. Leg maar eens uit aan een kind van 15 maanden dat die mevrouw voor hem dat niet leuk vindt. Nou ja, Owen heeft zijn bijdrage aan het beperken van de overbevolking in ieder geval geleverd, weer een jong stel dat voorlopig niet aan kinderen zal beginnen.

In Reykjavic een vers t-shirt voor Owen gekocht, omdat alle reserve shirts al doorweekt waren met soja melk, medicijnen en appelsap. Op de volgende vlucht viel Owen al voor het opstijgen in slaap (we mochten 45 minuten op de startbaan wachten tot het onweer in Amsterdam was opgeklaard), maar was Ian de hele vlucht druk in de weer. Het enige dat nu sneuvelde was een kopje thee, dus het was een relatief droge vlucht in ieder geval. Op Schiphol bleek weer geen kinderwagen aan de gate te zijn, helemaal achteraan op de B-pier. Dat lukt niet in je eentje met 2 kinderen, waarvan er 1 niet loopt (zie voorgaande lijst van bagage). Dus hebben we 15 minuten gewacht op zo'n elektrisch auto'tje en kwamen we als allerlaatste door de douane. Om 1 uur s'nachts lag alles in bed. Pffffff. Gisteren weinig last gehad van de jetlag, maar vannacht een paar uur wakker gelegen dus vandaag is het iets minder.

Gisteren al bezoek gehad van Adinda, Bodhi, Juul en Elfi (Jasper was ziek). Opa heeft het druk met Ian. Vanochtend zijn ze naar het zwembad geweest, daarna kleine poesjes gekeken bij Rik (Owen, helemaal verrukt: Titty!) en nu doen ze verstoppertje.

We hebben de reis dus weer overleefd en zitten lekker bij paps en mams. We zijn er nog 3 en een halve week! Telefoon alhier: 020 4081531 en alle e-mail adressen werken




Supermom doet de was



Verse neven






Gekloond?

Woef! Woef! Kitty!

Dat roept Owen vanaf de stoel voor het raam vanwaaruit hij de overburen en hun grote witte hond scherp in de gaten houdt. Het klinkt feitelijk meer als 'hoe! hoe! hiddy!', maar we weten wat hij bedoelt. Alles op vier poten is 'hiddy' en alles zegt 'hoe hoe', inclusief de koe die over de maan springt, kamelen en al dies meer zij. En zo is ook het antwoord op alle vragen een heftig nee-schudden met het hoofd, ook als het atwoord ja is (wil je een fles?).

Op het opruimen van de slingers en het afwassen van de cakeschaal na is Ian's verjaardag eindelijk helemaal voorbij. De 25ste vertelde hij iedereen die het horen wilde dat het niet zijn echte verjaardag was, want het feestje zou pas zaterdag zijn. Dat feestje voor 5 vriendjes vond plaats in het park en behelsde het versieren van goud gespoten sigaren kistjes met nepjuwelen (een mooi lijm-festijn) en een speurtocht naar de 'schatkist'. De jarige jop is zeker 4 of 5 keer kwaad weggestampt tijdens de speurtocht omdat hij niet alle aanwijzingen open mocht maken en niet bij zijn eerste poging de pinata (die in de schatkist zat) opentrok. Jammer toch dat je ze tijdens hun eigen feestje moeilijk een tijd lang in de hoek kan zetten.

Toen was het tijd voor de cadeaus en de 'lemon cake with chocolate chips and chocolate frosting in the middle and vanilla frosting on top, with the Batman symbol on it'. Dat laatste had me zo'n beetje de hele vrijdag gekost, maar die kreeg van Ian dan ook het predikaat 'very cool'. Een keer per jaar maak ik zo'n vieze cake (binnenkort twee keer, vrees ik) met van die mierzoete frosting, gelukkig houdt Dave meer van brownies en geef mij maar appeltaart.

Ondertussen hadden we de barbecues vast aangestoken en kwamen vrienden (en nog meer kinderen) het heugelijke 25 jarige jubileum van koningin Beatrix vieren. De 5 jarigen zwierven als een meute jonge honden door het park, Owen kroop door gras en as en at alle gesneuvelde macaroni salade van de grond en Chris die veel van zijn vegetarische vrouw houdt nam nog maar een extra hamburger in plaats van de aangeboden cake. Rond een uur of drie trok het dicht en werd het erg koud en hebben we de boel maar opgebroken.






De minivan laat nog even op zich wachten, dat is een lang en ingewikkeld verhaal waarin dingen als 'credit score' en 'credit bureaus' een grote rol in spelen, waar ik in Nederland ook nog nooit van gehoord had, maar die hier je financiele leven bepalen. Kort gezegd mochten we wel $14.000 lenen, maar geen $6000. Omdat we niet zo lang zoveel per maand willen betalen, zijn we nu bezig uit Dave zijn pensioen fonds te lenen. Daar verdient hij nu min een kwart procent rente op, dus dat kan alleen maar beter worden in de tijd dat we het terug betalen, denken we dan.

Nog een maand, dan ben ik met de kinders weer in Nederland. Ian schommelt tussen 'wanneer gaan we nou eindelijk naar opa?' en 'ik blijf hier bij papa'. Het is nog niet duidelijk of Ian in die periode weer naar school kan in Nederland. Maar hopelijk is het weer mooi en valt er genoeg te doen als dat niet het geval is. Ik ben zelf van plan veel Amsterdamse yoga studio's uit te proberen, maar er blijft nog genoeg tijd over om veel mensen te zien! Mocht je al iets in gedachten hebben: de agenda is open!


Reacties op bovenstaand reisverslag

Lots.

3 mei 2005

Leentje wat een leuk verhaal. Ik had het al wel deels gehoord, toch leuk om te lezen. Joop belde uit Sarajewo, je moet de groeten hebben. Vandaag met Els op Bohdi gepast. Veel gewanddeld, gebakjes gehaald en lekker gekletst. Op 12 juni is een open schuifdeuren concert bij Henk en Carla. (dit was één van Henks nieuwjaars voornemen op i3-12-04 om 12 uur.) maar ze willen heet niet te vol hebben, Dus Leentje begin maar alvast een liedje in te studeren. Ik heb hier een foldertje liggen van sahajayoga. dat is om de kundalini, de basis, door te laten stromen naar de bovenste chakra's toe en zodoende evt obstakels weg te nemen. Dat vertelden zij mij op koninginnedag waar ik een gratis behandeling kreeg. Lieve Leentje ik ga slapen. Terwijl jij zo op gaat staan. Nog altijd een vreemde gewaarwording. Welterusten , Kus. van Lotsy.

Peter

4 mei 2005

Hoi Marleen,

Leuk verhaal weer hoor en leuk ook dat je weer even naar hier komt! Misschien kunnen we een keer wat leuks organiseren, met nog wat anderen (Kajetan, Govert, Boris, etc.) of een keer een dagje met de kids naar Tjeerd en Barbara en hun kids? Laat maar weten wat je leuk lijkt. Hoe lang ga je hieer eigenlijk zijn? Ook in de zomer of ben je dan al weer terug in de US of A?
Ik heb nu meivakantie (dat wil zeggen, dat ik wel een hoop werk heb, maar even niet naar school hoef). Vanaf volgende week kan ik de eindspurt gaan maken naar de zomervakantie. Zullen wel weer drukke weken worden, maar dan heb ik ook wel even echt vrij!

Groetjes uit inmiddels weer regenachtig Holland,

Peter

Spiderman en Soccermom

Van 'How many days till Easter' zijn we gevorderd tot 'How many days till my birthday?', elke ochtend bij het opstaan. Nog 15, Ian, nog 15. Ian heeft grote plannen, het wordt een 'Spiderman Treasure Hunt' met een 'Pinata with strings' en een lemon Spiderman cake. Vertaald wil dit zeggen dat er een soort speurtcht gerganiseerd moet worden (met aanwijzingen in rolletjes perkament) en dat de prijzen georienteerd op spiderman moeten zijn. Voor wie onbekend is met het fenomeen pinata (denk een tilde op de n (een import uit Mexico), die ik even niet kan vinden op het toetsenbord), dat is een kartonnen/papier mache holle dinges versierd met gekleurd papier (in ons geval natuurlijk een spiderman torso) die wordt gevuld met snoep en zo. Vervolgens wordt die ergens opgehangen en mogen geblindoekte kinderen om de beurt met een baseball bat het ding stuk proberen te slaan. U ziet het probleem. Bij 5 jarigen verhoogt dit sterk de kansen op verjaardags EHBO bezoek, vooral wanneer de eerste paar snoepjes er door de barsten in het geheel uitvallen waar de horde niet-geblindoekte kinderen geen weerstand aan kan bieden, terwijl de geblindoekte, zwaar gewapende, jeugdige delinquent die van dit alles geen weet heeft lustig doormept met de honkbalknuppel. Vandaar de uitvinding van de minder gewelddadige variant waarbij iedereen aan een touwtje mag trekken en er bij het het 'echte' touwtje een deurtje opengaat en de feeding frenzy kan beginnen.

Ik dacht zelf dat Spiderman alweer een beetje passe was, dat het nu met name de ninja turtles, teen titans en alle incarnaties van de power rangers waren (elk jaar een nieuwe red ranger wiens costuum aangeschaft moet worden, het lijken wel voetbal elftallen). Maar goed, Spiderman it is.

Goed, dat zijn Ian's plannen. We zijn nu aan het bedenken wat haalbaar (en wenselijk) is. speurtocht alla, maar dat niet met 15 kinderen, waarschijnlijk 5 of zo. De cake dan later met alle andere vrienden erbij. We doen het op koninginne dag dus misschien maken we er maar meteen een 25 jarig jublieum feest met barbeque van voor alles en iedereen. In huis of in een park is de kwestie die nu opgelost moet worden.

Die vraag stellen we elk jaar, en we hebben het een keer af moeten lasten in het park (bewolkt, harde wind en 14 graden, jaar 2) en was het vorig jaar bepaald onaangenaam (zon, geen wind, geen schaduw en 38 graden).

We hebben nog 3 weken.....

Ik heb vorige week de fout gemaakt om tegen Dave te zeggen dat we misschien rond september (als Joop en Lots komen) naar een grotere auto uit moeten kijken omdat we met die twee autostoelen geen mensen ouder dan 7 op de achterbank meer kwijt kunnen, en dat alleen illegaal zonder autostoel. Ik zeg dat soort dingen in April, zodat ik rustig de tijd kan nemen om te bepalen wat voor auto, hoe oud, via welk kanaal en wat voor lening kunnen we betalen enzovoort. Maar Dave duikt als een bloedhond op dat soort zaken en wil dat het liefst binnen een week geregeld hebben. Raakte van streek omdat er een minivan op E-bay verkocht dreigde te worden voor onder de $5000 (bij LA in de buurt) en ik niet hals over kop naar de bank wilde rennen met twee kinderen onder de arm om een lening af te sluiten 'voor het geval dat'. Gelukkig ging de prijs omhoog tot $7200 en vond hij het achteraf ook wel een beetje vreemd een auto te kopen die hij niet gereden heeft en waarbij nog een vliegticket aangeschaft moet worden om het ding terug te rijden. Nu kijken we dus weer gewoon op craigslist.com en hebben we er gisteren eentje uitgeprobeerd hier in Benicia. Schweet. Binnenkort ben ik dus waarschijnlijk een echte soccermom (behalve dan dat Ian nog geen voetbal speelt).

Deze week ben ik ook nog erg blij geweest dat ik bij mijn nieuwe laptop de extra garantie voor 'ongelukjes' heb gekocht. Na een spontane bear hug van Ian ging namelijk mijn kopje thee over het toetsenbord. Maar daar zit bij een laptop de computer onder.... Na een aantal keren bellen met de experts in India, kwamen ze hem dinsdag ophalen, donderdag was ie weer terug. Pfew.

Owen loopt nu heel beverig langs het meubilair, maar nog geen tekenen van los staan, laat staan lopen. Wel gaat hij nu met de benen eerst de bank weer af, dat scheelt weer aan aantal hartverzakkingen per dag. En hij heeft een woody woodpecker-achtige giechel ontwikkelt waar we allemaal erg om moeten lachen.

Tijd om te douchen, ik moet over een uur een yoga les geven.

Oh! Tussen 3 en 30 juni ben ik in Nederland met de kids!

Liefs
Leen


Bettina

25 april 2005

Lieve Leen en Dave en Owen, heel hartelijk gefeliciteerd met Ian! En geef dat ventje maar een dikke zoen van tante betti!
Judy

28 mei 2005

Hoi Leen,

SPiderman is een classic die raakt toch nooit uit!! Nozh heeft ook geen begrip van tijd en is nu al aan het vargen wanneer hij jarig is want dan krijgt hij spidermanhandschoene die echte webs kunnen schieten hoopt hij. DIe zijn nu niet meer te verkrijgen maar de verkoper van de winkel verzkerde hem dat als SPiderman 3 uitkomt (ik begreep dit najaar) ze er weer volop zijn. 14 jabuari hoeveel nachtjes is dat nog maam. He je bent er volgende week al zie je dan snel hoop ik. WIl je meteen wat cultuur ik treed op volgend weeken met mijn toneelgrope. Ik kan via dit medium geloof ik geen attachment meesturen. Nou als je zin tijd hebt bel dan

DOei Judy

Joechei, een ei!

Hallo Allemaal

Inmiddels zijn we twee dubbele oorontstekingen van Owen en twee sinus infecties van Dave verder (Ian heeft behalve een dagje koorts verder niks gehad) en hebben we al een intense telefoonrelatie met onze nieuwe ziektekostenverzekeraars. De verzekering zou per 1 maart starten, maar bleek per ongeluk per 1 april in de computer te zijn gezet. Bleek bij de dokter. Na een uur of wat bellen leek dat opgelost, ze hadden toen ook speciaal de apotheek gebeld voor de antibiotica. Toen kregen we de officiele kaarten binnen. Daar bleken alleen Ian en Dave op te staan, per 1 april. Weer bellen. Nieuwe kaarten, startdatum 1 maart. Nieuwe oorontsteking. Nieuw antibiotica recept. Wat blijkt, Owen en ik staan nu wel min of meer op de kaart (mijn naam is Marleen Shane Gibbs en Owen is geboren op 12/31/99) maar ONZE verzekering begint pas op 1 april. Voor 121.99 dollar mogen we de antibiotica van de apotheek mee naar huis nemen maandagavond als geen hond de telefoon meer opneemt bij de verzekerings maatschappij.

De taakverdeling binnen onze relatie gebiedt dat Dave dit soort dingen oplost, omdat die er een pervers genoegen in schept om incompetente instituut werknemeners de jas uit te vegen. Die drang heb je of die heb je niet. Daar is hij dinsdag ochtend dus druk mee bezig geweest, met als gevolg dat de $121.99 dezelfde dag nog terug geboekt werd naar de credit card (minus $35 eigen bijdrage, omdat het medicijn niet op 'de lijst' staat). Vanochtend heeft Dave zich dus nog even kwaad gemaakt aan de telefoon over die lijst, ik denk dat we inmiddels een grote rode plakker in de file bij onze naam hebben.

Daarna heeft Dave ook nog een paar hoge piefen bij St. Quentin State Penintentiary (de bajes) gebeld, omdat ik binnen 10 minuten twee aanvragen voor een collect call van ingezetenen van dat instituut kreeg. Een van een mompelende neger die mijn voornaam kende, en een van Romeo die beweerde dat het erg important was. What the......????? Die heb ik dus maar niet geaccepteerd. Ze waren erg behulpzaam bij de bajes, zei Dave, wilden wel even weten wie ik allemaal kende binnen het gevangeniswezen en zo. Ze vermoeden dat ze mijn nummer uit een advertentie voor yoga hebben. Inmiddels is Romeo (Oh, Romeo, yeah, we know him, he just calls women) op het matje geroepen en heeft plechtig beloofd mij nooit meer te bellen. Romeo (echte naam Romero) en zijn vriend zitten gelukkig in de afdeling voor lichte vergrijpen....

Ondertussen loopt Ian met twee papieren konijnenoren op zijn hoofd overal plastic eieren te verstoppen en weer te vinden. 'How many days till Easter'?

Een licht bizarre week tot zover.



jasper

24 maart 2005

Misschien was het wel Johny Cash, die zit volgens mij ook in st. quentin!
Bettina

24 maart 2005

Maar Johny Cash is dood, dacht ik...
Happy Easter Everybody en de groeten von die Osterhasie!
Bettina
Marleen

24 maart 2005

Ja, die is dood. Kreeg prompt postuum zijn eerste grammy. Zo werkt dat.
Peter

25 maart 2005

Hoi Marleen,

Pas maar op daar met die criminelen! Voor je het weet ben je in een heuse Hollywood thriller beland!

Ik ben repetities aan het nakijken (voor het 3e rapport). Bakken werk voor weinig poet, maar wel leuk.

Vrolijk pasen!
Peter

25 maart 2005

Hoi Marleen,

Pas maar op daar met die criminelen! Voor je het weet ben je in een heuse Hollywood thriller beland!

Ik ben repetities aan het nakijken (voor het 3e rapport). Bakken werk voor weinig poet, maar wel leuk.

Vrolijk pasen!
Paul Vos

28 maart 2005

Ha Shane,
Wat een verhalen zeg. Druk gezinsleven heb je. Als ik het goed begrijp wordt Yoga niet verzekerd voor ingeschrevenen met eigen risico en rode stikkers op het dossier. In Nederland heten dit soort Kafka-achtige taferelen ondertussen paarse draken n.a.v een reclame (waarvoor?), waarbij een meisje haar verloren draak probeert op te halen bij het zwembad (vraag maar aan anderen, "ja, hij staat dus daar ja"Wink, vraag maar aan anderen.

Hier alles goed. Nina groeit (een heel klein beetje) en wordt steeds leuker, maar dat zal ik wel altijd blijven zeggen.

Groetjes,
Paul.

Zon, zon, zon en zieke kindertjes

Nadat het de eerste dagen van Maart nog flink gehoosd heeft (nee, geen sneeuw zoals bij jullie), is het nu, net op tijd voor het weekend heerlijk lenteweer geworden. Korte broeken weer, bijna. T-shirt zeker. We staan dus te popelen om naar de Home Depot of Yard Birds af te reizen en zakken compost, mulch en tomatenlanten in te slaan. Maar Ian ligt ziek op de bank en Owen is nog maar net beter (relatief gezien, hij reutelt, hoest en snottert nog steeds, en krijgt daarbij tandjes nummer 5 en 6), dus de tuincentra moeten nog even wachten. Waarschijnlijk maar goed ook, want we zijn vast niet de enigen met de tuinkriebels in het eerste mooie weekend deze lente. Die fout hebben we twee weken geleden gemaakt met in het midden van een druilerig 3-daags weekend naar Ikea te gaan (Dave's idee), holy shit, dat was druk. Overal lange rijen en iedereen goed chagerijnig tegen de tijd dat we er weer uit waren en het geld dat we van de belasting terug hebben gekregen ook weer op was. We hebben nu wel eindelijk een klerenkast in de slaapkamer (na twee jaar de kleren in een oud garage opberg systeem dat de huisbaas had achtergelaten te hebben tentoongesteeld) en Dave is nu bezig een computerkast in elkaar te zetten die de troep op mijn bureau aan het gezicht moet onttrekken. Daar kan dan mijn literatuur enzo ook in, zodat mijn boekenkast naar Ian's kamer kan en daar dan de goudvissenbak op. Maar de goudvis heeft in de tussentijd het loodje gelegd..... Vijf minuten dikke tranen bij Ian, maar sindsdien heeft hij het het niet meer over hem gehad, dus heel groot lijkt het trauma niet te zijn. Hij wilde nog wel even weten wanneer Nemo nou een skeleton ging worden.

Wat we ook missen vandaag is het verjaardagsfeestje van Mara, die 5 wordt (een van de weinige meisjes waar Ian wel mee wil spelen). Daar zouden 25 kinderen komen, dus ik met zeggen dat ik dat niet zo heel erg vindt. Ik ben even het cadeautje gaan brengen met Owen, in ruil voor een stuk pizza en taart, en dat was net leuk. Arme Jesse was het enige jongetje tussen 20 prinsesjes, en was daar duidelijk niet zo blij mee, want Timmy was ook ziek (Ian heeft dinsdag bij Timmy gespeeld, daar zou wel eens een correlatie kunnen zijn).

Owen en ik zijn ook even langsgeweest bij Barbara, Chris en hun twee jongetjes die ook allemaal (inclusief Barbara) aan de antibiotica zijn vanwege oorontstekingen. Daar heeft Ian maandag nog gespeeld, dus we moeten de oren ook maar in de gaten houden. Heerlijk hoe dit soort dingen door de stad racen. Owen is gek op Barbara en zij beweert dat Owen haar soulmate is, ze maakt in ieder geval prachtige foto's van hem in haar garage studio'tje (zie hieronder).

Van Barbara twee zakken zelfgemaakte compost gekregen voor de tuin, zodat ik toch alvast een deel van de plantenbakken klaar kon maken. Gelukkig maar, want twee weken geleden op een andere regendag, hebben we zaadjes in eierdozen met aarde gedaan en die groeien er nu al uit. Ian heeft namelijk mais, watermeloenen en pompoenen uitgezocht en dat zijn geen kleine jongens. Nog geen idee waar ik de ruimte in de tuin heb om die allemaal een plek te geven in de zon (schaduw zat), ik wil ook nog tomaten en kruiden. Mijn boerenkool en basilicum kiemplantjes steken maar zielig af bij Ian's gigantische pompoenkiemen. We stoppen ze gewoon in de grond ergens en dan zien we wel wat het wordt. De mais deed het erg goed vorig jaar, die werd zeker 2 meter hoog, maar we hebben de kolven te lang aan de plant laten zitten, waardoor ze niet te eten waren. Live and Learn.

Volgende week hebben we weer ziektekostenverzekering, we hebben de maand zonder gelukkig zonder rampen overleefd. Mocht Ian maandag nog ziek zijn, dan kunnen we in ieder geval naar de dokter!

Owen trekt zich inmiddels overal aan op, maar moet goed vasthouden. Als zijn beentjes uit elkaar glijden is het piepen! Vanochtend is hij voor het eerst zelf op de futon geklommen, daar moet ik nu dus ook alert op zijn. En sinds vorige week zitten er op de meeste deurtjes in de keuken kindersloten. Alleen op die van de voorraad kast nog niet, dus de cereal gaat nog steeds een paar keer per week over de vloer. Owen begint al te glimmen van voorpret op weg naar het deurtje! Lachen hoor.

Het eerste woordje: Uh-oh! Dit als er weer iets uit de kinderstoel op de grond gesmeten wordt.

Het is 1 en het kruipt.....

Hallo Allemaal

Owen is 1..... Moeilijk te geloven. Gelukkig houdt hij een beetje rekening met zijn moeder, die er nog niet aan wil dat haar babietje al zo groot is, door nog geen enkele drang tot het verticaal bestaan te vertonen. Hij wisselt momenteel het buikschuiven af met wat handen en knieen werk, en daar blijft het bij. Op deze trage wijze van voortbewegen vindt hij verbazend snel alles dat a) gevaarlijk is en b) veel troep maakt. Wat dat betreft ligt hij mooi op schema, en dat trage lopen, dat zit in de familie. Ik heb namelijk een zus, die, nou ja, dat hoeven we niet aan de grote klok te hangen (geintje, Floor).

We hebben Owen's verjaardag passend gevierd in 'Pizza Pirate'. Ja, daar zou je bij je eerste niet over peinzen, maar bij de tweede komen er vooral veel vriendjes van de eerste langs en dan is het erg aantrekkelijk om na het overhandigen van $120 voor pizza, cake en spelletjes weg te kunnen lopen van de teringzooi. Owen heeft zich uitstekend vermaakt met het smeren van pizza en cake (glijdt goed met al die vieze 'frosting' erop), dus die heeft ook niet geklaagd. De nieuwe outfit van Grandma kon meteen in de was.

Verder is er veel gesnotterd dit weekend, vooral door Owen en ik, vanwege de allergien. Er staat hier ergens iets te bloeien (moeilijk te zeggen wat, want vrijwel alles staat te bloeien nu) waar wij duidelijk niet tegen kunnen. Hopen maar dat het snel uitgebloeid is, het zou gaan regenen vandaag dus zal hopelijk ook helpen.

Vandaag de irritantste der commerciele feestdagen: Valentijnsdag. Zucht. Zeker midden tussen Owen's en Dave's verjaardag (woensdag) is dat irritante onzin. Maar ja, Ian moet vandaag een versierde-doos-met-gleuf en 18 Spiderman Valentijnskaarten mee naar school en Grandma is beledigd als er niks komt, dus je komt er niet onderuit. Ik heb voor Dave dus een mooie 'To my Husband' kaart gekocht met het langste bla-bla Hallmark gedicht erin dat ik kon vinden (zoeen waarvan na anderhalve regel je brein verder weigert te lezen), dat waardeert hij wel. Maar ik zal blij zijn als volgende week alle supermarkt harten, balonnen en rode dozen chocola worden ingeruild voor de paaskuikens, reuze konijnen en pastel dozen chocola. En het Amerikaanse fenomeen de 'Easter basket'. Daarover ter zijner tijd meer.

We gaan zo naar een 'Baby shower', een soort kraamfeest voordat de baby geboren is. Gelukkig komt Ian's vriend Blaise ook, anders zou ie het niks vinden en dat luidkeels laten blijken.

Voor Dave's verjaardag krijgt hij tv in de garage. Niet lachen! Daar staat zijn treadmill ook en zijn gewichthef machine. We hebben al een oude tv staan, dus ik moet alleen de satelliet aansluiting regelen en een kastje. En ik verheug me nu al op de volgende september als Dave elke zaterdag in zijn collegefootball waan raakt en ik hem de garage in kan schoppen in plaats van ten einde raad maar weer een paar uur in het park te gaan hangen met de kinderen. Kan hij nu lekker in de garage tegen de tv schreeuwen, goed cadeau dus wat mij betreft.

Nu moet ik weer even huisvrouw spelen (eten in de crock pot doen, Ian in zijn kleren praten, enz.) Tot de volgende keer.



Nog net geen 1



Nog helemaal schoon!



Mmmmmm.... Pizza!



Cake!



Mmmmm..... Cake!



Mmmmm.... Cake in beker!

Ik ook!

In plaats van elke blauwe maandag een e-mail epistel te schrijven en te versturen (dat laatste nog infrequenter dan het eerste), ga ik nu eens proberen af en toe een bericht op deze mooie website te plaatsen.

Een beetje leuteren over de kinderen en zo, hoef ik daar niet meteen een heel epistel mee vol te schrijven.

Nou maar kijken of dit mooie idee ook vorm gaat krijgen!

Vandaag een mooie lentedag (die begint hier vroeg), na een maand vreselijk koud (voor Californische begrippen dan, een graad of 5) en bewolkt. Die kou zagen we meteen terug in de energie rekening die dubbel zo hoog was als normaal, even slikken. Maar niet stoken is geen optie, omdat onze bijna-1-jaar-oude baby zich bij voorkeur nog steeds tijgerend voortbeweegt over de koude vloer. Alleen als de te overbruggen afstand minder dan 2 meter is, gaat het bedachtzaam op handen en knieen. Snel is hij zo wel, als je even wegloopt vind je hem stralend terug in een hoop Lucky Charms (cereal), die met dubbele vuisten naar binnen worden gewerkt. Of in een lawine papiersnippers uit de shredder...
De babytijd is nu geloof ik officieel voorbij.

Vandaag dus in de tuin gewerkt, waar alles al uitloopt, maar nog bedolven ligt onder de bladeren en de beschimmelde en half vergane sinaasappels. Ook de tulpenbollen nog maar eens in de grond gestopt. Die lagen nog in de ijskast, was ik effe vergeten. Wie weet wordt het nog wat. Dave een aantal potplanten aangewezen die in de trash mochten vanwege verregaande doodsheid, maar daar moet je wel naast blijven staan zeg. Vandaag weer twee prima planten verloren, terwijl er nog 2 dooie staan. Afgelopen herfst heeft hij ook al een paar prachtige pollen bieslook, marjolein en dragon onder een vage beschuldiging van 'onkruid' verwijderd, terwijl de helft van de zieltogende basilicumbossen mocht blijven staan van hem. We beginnen dit jaar dus maar weer volg goede moed met een nieuwe kruidentuin. Van vorig jaar is alleen de salie, thijm, rozemarijn en citroenmelisse (niet uit te roeien dat laatste) overgebleven.

Ian wilde per se lemonade maken vandaag, onze citroenen zijn nog niet rijp, maar de van de buren hebben ook een winteroogst en die hangen handig over de schutting, dus hebben be nu 6 liter lemonade in de ijskast staan.

Morgen nemen we een paar liter mee naar een 'superbowl party', de finale van het American Football season. Het is bij Maria thuis, een Italiaanse vriendin die volgens mij ook geen flauw idee heeft wie er spelen en er komen 14 volwassenen en 19 kinderen. Ik vraag me of er uberhaupt tv gekeken wordt! Vorig jaar hadden we het schandaal rond de blote borst van Janet Jackson, die een tiende seconde in beeld was, dus dit jaar zal het allemaal wel superconservatief zijn. Als het nog conservatiever kan, natuurlijk, het zou kunnen dat we al aan het absolute nulpunt van conservatisme zitten... Hoewel, ik denk dat we de Talibaan nog wel voorblijven.

Genoeg geleuterd!


Liefs
Leen