Poes Kwijt

Owen werd zoals voorspeld inderdaad de ‘Superstar’ de week erop. Dit is zijn poster:



Klik op de foto om hem te vergroten

Op Donderdag mocht hij een boek meenemen om voor te laten lezen. Hij had gedichten van Shel Silverstein uitgekozen, maar we kregen een briefje van de juf dat Owen’s keuzes niet geschikt waren voor de kinders:

It’s the deadly eye
Of Poogley-pie.
Look away, look away,
As you walk by,
‘Cause whoever looks right at it
Surely will die.
It’s a good thing you didn’t …
You did? …
Good-bye.

Het superstar gebeuren werd een beetje overschaduwd door het feit dat een van de poezen kwijt raakte. Nu twee weken geleden…. Ik heb briefjes rondgebracht met twee huilende jongens op sleeptouw, waarbij Owen met steeds vergezochtere scenarios op de proppen kwam (‘But what if robbers stole him and traded him for a car?’), zonder resultaat hier in de buurt. Maar toen vertelde een van mijn yoga studenten dat ze 3 km verderop tijdens het hardlopen een kat had gezien die op Harold leek. Dus ik daar gaan kijken. Niks gezien, maar nog wat briefjes rondgebracht daar. Toen kregen we een telefoontje van iemand in die straat die dacht dat Harold bij haar in de buurt rondhing. Dave erheen, maar de kat schoot weg (Harold is niet zo sociaal). Hij dacht in het donker wel dat het Harold kon zijn, maar 100% zeker weten we het niet. Hoe benader je een kat die zo schichtig is? Nu hebben we dus een zogenaamde cat trap staan bij die mensen voor de deur met een blikje voer erin, maar de afgelopen twee dagen is daar nog niets ingelopen. Ook geen wasberen of stinkdieren, dus dat is dan weer meegenomen, maar ondertussen wil ik wel graag weten of we bezig zijn met Harold vangen of een willekeurige andere witte kat met oranje oren en staart.

De andere kat heeft twee dagen lopen jammeren. Hij is nu wel wat gekalmeerd, alleen heeft hij het ‘s nachts nog moeilijk. Beide katten sliepen meestal bij Ian in bed, omdat hij als enige zijn slaapkamerdeur open heeft, maar blijkbaar is dat zonder broerlief geen optie voor Duncan. Dus is hij al weken de halve nacht aan onze slaapkamerdeur aan het krabben. Mijn tolerantie voor dieren die mijn nachtrust verstoren is sinds de kinderen flink afgenomen; ik sta al genoeg nachten naast mijn bed om lakens van bedplassers te verschonen of nachtmerries te temmen. Maar omdat Duncan dus niet zonder Dave kan ‘s nachts (die zichzelf altijd al de alphacat heeft genoemd) ligt er nu toch weer een poes in bed.

De officiele seizoensopening van de baseball Little League was vorige week. Met veel fanfare en een priester die voorging in het gebed. Ja, daar word ik altijd een beetje pissig van, alsof hindoestanen en islamieten en atheisten geen baseball spelen. Maar omdat de Little League geen overheidsinstelling is kun je daar dus niks aan doen. Dave heeft het uitgezocht. Hier in Benicia is het Little League bestuur sowieso een ballenclub van dikke (letterlijk en figuurlijk) vrienden, bleh.



Owen in het blauw en rood met zonnebril in het midden

Ian had Maandag zijn eerste wedstrijd, die volgens Dave goed ging (ik moest les geven). Twee keer at bat geweest en twee keer raak geslagen, de laatste was een RBI (Run Batted In, wat wil zeggen dat de man op het derde honk een punt scoorde). Morgen is zijn tweede wedstrijd en mag hij een paar innings pitchen (de bal naar de batters gooien). Dave is nu al zenuwachtig. Owen heeft morgen zijn eerste T-ball game. Daar zijn we nog vooral bezig met de juiste kant op rennen.



Ian en ik zijn klaar met het voorlezen van ‘De brief voor de koning’ van Tonke Dragt. Toen we begonnen heb ik bijna elke zin vertaald, maar op het einde nauwelijks meer. Hij vond het een leuk boek, dus nu vraag ik me af waarmee we verder zullen gaan. Door met ‘De geheimen van het Wilde Woud’? Of zullen we overstappen naar Kruistocht in Spijkerbroek, of Koning van Katoren? Wat denken jullie? Doe je suggesties in het commentaar vakje hieronder!

Spetter-pieter-pater

Februari en nu Maart spetteren lekker voort. Overal staan de bomen te bloeien, druipend van de regen. Vervelend, maar Dave en ik lopen rond met druipneuzen en lekkende, jeukende ogen als het niet regent, want wij kunnen niet zo goed tegen bloeiende bomen. Als het regent kunnen we tenminste ademhalen door de neus… De jongens hebben nergens last van, natuurlijk

.

De drukste week van het jaar voor mij zit er weer op: Owen’s verjaardag (Donderdag op school, Vrijdag voor het echie (Valentijnsfeest op school), en Maandag het kinderfeest in ‘Happy Frog’ een springkussenpaleis), Valentijnsdag op Zondag en Dave’s verjaardag op Dinsdag. We zouden die Zaterdag ook nog een feest voor vrienden hebben, ons jaarlijkse fried chicken festijn, maar dat hebben we moeten uitstellen vanwege een zware verkoudheid van Dave. Dus dat hebben we nu afgelopen Zaterdag gedaan. Leuk feest, zo’n 150 kippepoten gefrituurd (twee frituurpannen en een pan hete olie op het vuur) en nog dagenlang nagenieten van de vette frituurlucht. Dave vond het nadien wel een goed idee om een keukenkastje op te offeren om een commerciele frituurbak te installeren. Hij is op dieet namelijk. Dan gaat ie rare dingen denken, blijkbaar.

Heb me net een paar uur vermaakt met Turbotax, een electronisch belastingprogramma waar ik nu al enkele weken mee aan het stoeien ben. Dat is een behoorlijk gedoe als zzp-er, en dan moet het voor de federale overheid en dan nog eens voor California. Het goede nieuws is dat ik vorig jaar als yogajuf meer verdiend heb dan ik had verwacht. Het slechte nieuws is dat de reeds betaalde belasting dus behoorlijk te laag ingeschat was en we nu enkele duizenden dollars moeten ophoesten om dat gat te dichten. Maar goed, die yoga business, die heeft het dus ondanks de crisis goed gedaan, laten we het positief houden. De nieuwe computer en Thaise massagemat moeten alleen nog even wachten. Wat ook niet meevalt, heb ik gemerkt, is om voor jezelf af en toe een vrije dag te plannen. Ik heb zes dagen in de week lessen en ik heb de neiging om de rest van de dag dan ook clienten en massages te boeken. Dan werk ik ‘s ochtends, vaak ‘s middags, haal dan de jongens van school, kook eten en ga dan ‘s avonds weer werken. Alleen op Zaterdag heb ik niks. Maar ook dat is relatief:

We hebben de jaarslijkse basketball/baseball overlap ook weer overleefd. Dit keer met twee jongens, dat was helemaal feest, vooral op zaterdag: 10 tot 11 uur Owen basketball, 11 tot 12 uur Owen T-ball, 1 tot 2 uur Ian basketball, 3 tot 5 uur Ian baseball. Dave vindt dat leuk, gelukkig. Die heeft ook elk weekend wel een excuus om ‘even’ naar de sport winkel te gaan voor het deze of gene, om dan thuis te komen met allerlei essentiele zaken, zoals bij het uniform passende riemen en ‘batting gloves’ (die van vorig jaar waren namelijk groen, want toen was Ian een ‘A’, dit jaar is het shirt zwart met oranje, want hij is een ‘Giant’ en daar kunnen dus geen groene batting gloves bij. Natuurlijk. We hebben ook nog ergens een paar rode liggen van het jaar daarvoor). Het is net een junkie. Ik heb bij de discount store dus ook maar Giants shirt voor Dave aangeschaft, voor bij het coachen, maar daar zal nog wel een pet bij moeten. Gelukkig is Owen een ‘Brave’ dit jaar en daar hebben we al een hele garderobe van omdat dat Dave z’n favoriete baseball team is.

Ian is twee nachten weg geweest op schoolreisje naar ‘Gold Country’, waar de gold rush zich afspeelde in de 19e eeuw. Ze hebben goud gezocht in de rivier en met een Native American bij het kampvuur gezeten, etc. Helemaal schor bij thuiskomst, dus die heeft het leuk gehad. Owen vond het drie keer niks: ‘But the school doesn’t think about all the little brothers that stay behind!’

Owen heeft tegenwoordig een dagelijkse score kaart voor goed gedrag op school. Dat leek me eerst geen goed idee, omdat Owen, als hij de indruk heeft dat hij faalt er helemaal met de pet naar gaat gooien. Maar op een gegeven moment vroeg hij er zelf om, omdat een ander jongetje in de klas (dat nog lastiger is dan Owen) er ook een had. Dus nu vult de juf elke dag een papier met vinkjes (slecht) en sterretjes (goed). We hebben deze week al drie dagen achter elkaar maar 1 vinkje op de kaart en dat is nog nooit eerder gebeurd. Wie weet wordt hij nu binnenkort wel de ‘Superstar’ van de week, waar hij al het hele jaar hevig naar verlangt. De superstar staat namelijk de hele week vooraan in de rij, heeft een speciaal tafeltje en krijgt een poster vol met glitter waarop zijn of haar goede kwaliteiten (zo en zo ‘is a good friend’, ‘is a good lego builder’, ‘is always helpful’ etc.) breed uitgemeten worden.

Verder wordt het hoog tijd dat jullie allemaal lekker bij Facebook komen, want dan zijn we pas echte vrienden. Nee, Facebook is leuk. Ik ben bevriend en/of fan van een aantal van mijn favoriete schrijvers nu en vind het erg leuk om op die manier op de hoogte gehouden te worden van (en commentaar te kunnen geven op) hun vorderingen met de boeken die op stapel staan.