Spetter-pieter-pater

Februari en nu Maart spetteren lekker voort. Overal staan de bomen te bloeien, druipend van de regen. Vervelend, maar Dave en ik lopen rond met druipneuzen en lekkende, jeukende ogen als het niet regent, want wij kunnen niet zo goed tegen bloeiende bomen. Als het regent kunnen we tenminste ademhalen door de neus… De jongens hebben nergens last van, natuurlijk

.

De drukste week van het jaar voor mij zit er weer op: Owen’s verjaardag (Donderdag op school, Vrijdag voor het echie (Valentijnsfeest op school), en Maandag het kinderfeest in ‘Happy Frog’ een springkussenpaleis), Valentijnsdag op Zondag en Dave’s verjaardag op Dinsdag. We zouden die Zaterdag ook nog een feest voor vrienden hebben, ons jaarlijkse fried chicken festijn, maar dat hebben we moeten uitstellen vanwege een zware verkoudheid van Dave. Dus dat hebben we nu afgelopen Zaterdag gedaan. Leuk feest, zo’n 150 kippepoten gefrituurd (twee frituurpannen en een pan hete olie op het vuur) en nog dagenlang nagenieten van de vette frituurlucht. Dave vond het nadien wel een goed idee om een keukenkastje op te offeren om een commerciele frituurbak te installeren. Hij is op dieet namelijk. Dan gaat ie rare dingen denken, blijkbaar.

Heb me net een paar uur vermaakt met Turbotax, een electronisch belastingprogramma waar ik nu al enkele weken mee aan het stoeien ben. Dat is een behoorlijk gedoe als zzp-er, en dan moet het voor de federale overheid en dan nog eens voor California. Het goede nieuws is dat ik vorig jaar als yogajuf meer verdiend heb dan ik had verwacht. Het slechte nieuws is dat de reeds betaalde belasting dus behoorlijk te laag ingeschat was en we nu enkele duizenden dollars moeten ophoesten om dat gat te dichten. Maar goed, die yoga business, die heeft het dus ondanks de crisis goed gedaan, laten we het positief houden. De nieuwe computer en Thaise massagemat moeten alleen nog even wachten. Wat ook niet meevalt, heb ik gemerkt, is om voor jezelf af en toe een vrije dag te plannen. Ik heb zes dagen in de week lessen en ik heb de neiging om de rest van de dag dan ook clienten en massages te boeken. Dan werk ik ‘s ochtends, vaak ‘s middags, haal dan de jongens van school, kook eten en ga dan ‘s avonds weer werken. Alleen op Zaterdag heb ik niks. Maar ook dat is relatief:

We hebben de jaarslijkse basketball/baseball overlap ook weer overleefd. Dit keer met twee jongens, dat was helemaal feest, vooral op zaterdag: 10 tot 11 uur Owen basketball, 11 tot 12 uur Owen T-ball, 1 tot 2 uur Ian basketball, 3 tot 5 uur Ian baseball. Dave vindt dat leuk, gelukkig. Die heeft ook elk weekend wel een excuus om ‘even’ naar de sport winkel te gaan voor het deze of gene, om dan thuis te komen met allerlei essentiele zaken, zoals bij het uniform passende riemen en ‘batting gloves’ (die van vorig jaar waren namelijk groen, want toen was Ian een ‘A’, dit jaar is het shirt zwart met oranje, want hij is een ‘Giant’ en daar kunnen dus geen groene batting gloves bij. Natuurlijk. We hebben ook nog ergens een paar rode liggen van het jaar daarvoor). Het is net een junkie. Ik heb bij de discount store dus ook maar Giants shirt voor Dave aangeschaft, voor bij het coachen, maar daar zal nog wel een pet bij moeten. Gelukkig is Owen een ‘Brave’ dit jaar en daar hebben we al een hele garderobe van omdat dat Dave z’n favoriete baseball team is.

Ian is twee nachten weg geweest op schoolreisje naar ‘Gold Country’, waar de gold rush zich afspeelde in de 19e eeuw. Ze hebben goud gezocht in de rivier en met een Native American bij het kampvuur gezeten, etc. Helemaal schor bij thuiskomst, dus die heeft het leuk gehad. Owen vond het drie keer niks: ‘But the school doesn’t think about all the little brothers that stay behind!’

Owen heeft tegenwoordig een dagelijkse score kaart voor goed gedrag op school. Dat leek me eerst geen goed idee, omdat Owen, als hij de indruk heeft dat hij faalt er helemaal met de pet naar gaat gooien. Maar op een gegeven moment vroeg hij er zelf om, omdat een ander jongetje in de klas (dat nog lastiger is dan Owen) er ook een had. Dus nu vult de juf elke dag een papier met vinkjes (slecht) en sterretjes (goed). We hebben deze week al drie dagen achter elkaar maar 1 vinkje op de kaart en dat is nog nooit eerder gebeurd. Wie weet wordt hij nu binnenkort wel de ‘Superstar’ van de week, waar hij al het hele jaar hevig naar verlangt. De superstar staat namelijk de hele week vooraan in de rij, heeft een speciaal tafeltje en krijgt een poster vol met glitter waarop zijn of haar goede kwaliteiten (zo en zo ‘is a good friend’, ‘is a good lego builder’, ‘is always helpful’ etc.) breed uitgemeten worden.

Verder wordt het hoog tijd dat jullie allemaal lekker bij Facebook komen, want dan zijn we pas echte vrienden. Nee, Facebook is leuk. Ik ben bevriend en/of fan van een aantal van mijn favoriete schrijvers nu en vind het erg leuk om op die manier op de hoogte gehouden te worden van (en commentaar te kunnen geven op) hun vorderingen met de boeken die op stapel staan.