zondag 7 november 2010

En hier hebben we de hippies van het Halloween feest. Iedereen vond dat we er zo natuurlijk uitzagen...




Dat zal dan wel, maar dan is er toch iets mis gegaan met de anti-militaristische opvoeding van onze kinderen.





Ian's Giants team dat helaas tweede is geworden in de Fall Ball league. Dan wordt iets kleiner gevierd dan de Giants na de World Series: http://www.sfgate.com/cgi-bin/object/article?f=/c/a/2010/11/07/MNVJ1G7C23.DTL&object=
Maar na een paar stukken pizza bij Pizza Pirate was het laatste verlies wel weer verwerkt. persoonlijk vind ik het wel prettig dat we nu tot januari geen sport verplichtingen hebben op zaterdag. Dan barst het basketballen weer los.




Marleen's bookshelf: read




CryoBurn

Juliet, Naked

Hatchet

Wraeththu

Girl Genius Vol. 1: Agatha Heterodyne & the Beetleburg Clank

Glimpses: A Collection of Nightrunner Short Stories

Naamah's Curse

A Conspiracy of Kings

Mind Fuck

Swordspoint



Marleen Stam-Gibbs's favorite books »



zaterdag 30 oktober 2010

Oranjekoorts

Jullie hebben het nieuws waarschijnlijk gemist, maar de San Francisco Giants spelen momenteel in de World Series en alles is hier oranje. Ik zal dat even uitleggen: De Giants zijn een baseball team (=honkbal, maar dat begint heel raar te klinken als je hier een aantal jaren bent, want honk = toeteren). Er zijn twee baseball divisies, de National league en de American league, die allebei net iets andere regels hebben. Ik geloof dat het belangrijkste verschil te maken heeft met het feit dat de pitcher (de man die de ballen gooit) wel of niet deelneemt aan het batten (het slaan met de honkbal knuppel, wat de meeste pitchers niet goed kunnen), maar dat weet ik ook niet helemaal zeker. Wat ik wel weet is dat men over het algemeen vindt dat de regels van de andere divisie belachelijk zijn. Op het eerste gezicht is baseball een vrij simpel spel, maar dat is helaas maar schijn. Allerlei obscure regels zoals de Infield Fly Rule kunnen het begripsvermogen van de gemiddelde Europeaan flink te boven gaan. Daar is de buitenspelval niks bij.

Aan het eind van het seizoen spelen de sterkste teams van elke divisie tegen elkaar in de playoffs en de winnaars van de playoffs spelen dan tegen elkaar in de World Series. Jaja, nu beginnen alle Europeanen te zeuren dat het belachelijk is dat dat de World Series heet als er alleen maar Amerikaanse teams meedoen, maar ik kan je uit ervaring meedelen dat dat niet helpt, het heet immers nog steeds de World Series en ik heb toch jarenlang gezeurd. De Champions League heeft ook alleen maar Europese clubs, he. Anyway, meestal winnen de NY Yankees de World Series, maar die zijn al uitgeschakeld in de playoffs. De WS zelf bestaat uit 7 wedstrijden, waarvan je er 4 moet winnen (lijkt me best een goed idee voor de World Cup, trouwens). Vanmiddag is de 3e wedstrijd en de Giants hebben de eerste twee dik gewonnen. In 2002 speelden de Giants voor het laatst in de WS, maar de laatste keer dat ze daadwerkelijk gewonnen hebben was in 1954. Dat is trouwens beter dan de eeuwige verliezers, de Chicago Cubs, die hem al 102 jaar niet gewonnen hebben. De Texas Rangers, waar we nu tegen spelen hebben nog nooit aan de WS meegedaan, maar ja, die bestaan ook nog maar 40 jaar of zo, dus die moeten niet zeuren.

De kleuren van de Giants zijn zwart en oranje, wat toevallig ook de kleuren van Halloween zijn, dat morgen gevierd wordt. De Coit tower in San Francisco wordt opgelicht als een enorme oranje phallus, mannen hebben oranje baarden (de Giants hebben en masse hun baard laten staan, sommige zwart geverfd), vrouwen oranje haar en alle babies hebben kleine Giants jasjes aan. De theme song (<- echt even klikken!) is gebaseerd op 'Don't stop believing' van Journey, dat bij de vorige wedstrijd luidkeels werd meegezongen op de tribune door Steve Perry, de zanger van Journey, die een enorme Giants fan is. En de conservatieve kranten (van buiten de stad) staan vol met verhalen over wat een freaky hippies we hier allemaal zijn met onze homohuwelijken en de mogelijke legalisatie van marijuana (waar we aanstaande dinsdag voor mogen stemmen, als we tegelijkertijd mogen kiezen voor Jerry Brown of Meg Whitman (die van Ebay) voor goeverneur). Dave en ik gaan vanavond dus als hippies naar het Halloween feest bij vrienden.

Van de Oranje zomerkoorts naar de Oranje herfstkoorts voor ons dus. Hier in huis valt het wel mee. Ian is voor de Yankees (hij houdt van winnen) en Dave voor de Atlanta Braves, die in de playoffs verslagen zijn door de Giants. Ian's playoffs van Fall Ball vinden toevallig vanmiddag plaats, uitgerekend tijdens de derde World Series wedstrijd. Er wordt daarover veel gemopperd tegen Coach Dave, die daar verder ook niks aan kan doen, natuurlijk.

Owen staat op springen, die is zo opgewonden over Halloween. Hij is dit jaar een 'Special Ops Ninja'. Een militaire ninja in camoeflage pak, dus. Met het defensie budget dat het Pentagon heeft zou het me trouwens verbazen als we NIET een paar Special Ops Ninjas in dienst hebben.

De pompoenen staan paraat, de spinnewebben hangen bij de voordeur, ik heb 5 kilo snoep in huis. We zijn er klaar voor!










Marleen's bookshelf: read




CryoBurn

Juliet, Naked

Hatchet

Wraeththu

Girl Genius Vol. 1: Agatha Heterodyne & the Beetleburg Clank

Glimpses: A Collection of Nightrunner Short Stories

Naamah's Curse

A Conspiracy of Kings

Mind Fuck

Swordspoint



Marleen Stam-Gibbs's favorite books »



donderdag 30 september 2010

Gekkenhuis

En voor je het weet is het alweer oktober! De jongens lezen elke dag de nieuwe kostuum catalogi om inspiratie op te doen voor Halloween. Vandaag wil Ian als 2e Wereldoorlog soldaat en Owen als vampier (met tanden en speciale huidstickers die tandengaatjes verbeelden). Vorige week waren het Special Forces soldaat en Ninja. Benieuwd wat er volgende week bovenaan de lijst staat. Halloween lijkt nog ver weg nu het weer eindelijk zomers is (gisteren 39 graden, vandaag gelukkig iets minder) en de tomaten eindelijk rijpen, maar ja, het is al oktober dus.


School en buitenschoolse activiteiten zijn goed op stoom. De weken vliegen voorbij (zo wordt je snel oud, 41 alweer) en elke keer ben ik weer verbaasd als het al weer weekend is. Maar die vliegen ook om, dit weekend hebben we een basball wedstrijd, drie verjaardagsfeestjes en een 'measure c' bijeenkomst (stemmen winnen voor extra beslastingen voor het schoolsysteem). Ian heeft nu twee keer in de week trompetles. Voorlopig klinkt dat nog als een stervend varken, maar we zijn natuurlijk al lang blij dat hij zonder enige stimulans van de ouders toch een instrument wil spelen. Dan kunnen wij geen nee zeggen natuurlijk. Verder heeft hij nog twee keer in de week baseball trainen en een wedstrijd elke zaterdag. Dave is coach. Gelukkig, want nu hoef ik hem niet meer horen kankeren over hoe de coaches het allemaal fout doen. Nu zeurt wel over sommige ouders die hun kinderen niet op tijd afleveren, maar dat is toch een vooruitgang. En dan heeft Ian ook nog twee keer in de week bijles. Niet omdat hij niet slim is, maar omdat hij standaard een puinhoop van zijn huiswerk maakt (niet te lezen, verfrommeld, de helft vergeten etc.) en over zijn toeren raakt als je daar als moeder iets van zegt. Nu werkt hij dus met een yoga studente van mij die momenteel als juf werkeloos is en ruilen we yoga tegen organisatie lessen. Het is wonderbaarlijk hoe leesbaar zijn werk tegenwoordig is!


Om nu niet de hele week Owen van hot naar her te slepen om Ian bij zijn activiteiten af te leveren, hebben we Owen op gymnastiek gedaan. Die vindt dat helemaal fantastisch. Waarschijnlijk omdat ik hem erop gewezen heb dat alle Ninja's radslagen moeten kunnen en dat soort dingen. 'Met zwaard?' vroeg Owen, maar bedacht toen: 'It is probably better to practice without a sword first, right mom?' 'I think so, Owen'. Hij telt de hele week de dagen tot de gymnastiek les. En kerstmis. En zijn verjaardag.


Gelukkig is het gekkenhuis in november weer een beetje afgelopen. Dan houdt baseball op (en basketball begint pas in januari) en gaan de trompet lessen over in het schoolorkest, waarvoor we met andere moeders gaan carpoolen.


Ik heb me net opgegeven voor de vervolgcursus Thaise Yoga Massage in december. De basis cursus vorig jaar was erg goed en ik heb er veel aan gehad: ik vind het leuk om te doen en ik verdien er goed aan, dus nu mag ik 9 dagen naar Hawaii van mezelf (en van Dave en Joop en Lots die de jongens opvangen terwijl ik weg ben). Joepie!


Leen


Behalve op Facebook ben ik nu ook bij Goodreads, een netwerk website waarop je bijhoudt welke boeken je leest en wat je ervan vindt en van je vrienden ook kunt zien wat ze lezen. Mijn stapel te lezen boeken is enorm gegroeid en ik heb een hoop nieuwe schrijvers ontdekt, omdat het op deze manier makkelijk is om boeken te vinden die je leuk lijken. Kom er ook bij en laat me weten wat je leest!









Marleen's bookshelf: read


Mind FuckSwordspointThe Mother Tongue: English and How It Got That WayThe Control of NatureStardustTuck Everlasting
More of Marleen's books »



Marleen Stam-Gibbs's  book recommendations, reviews, favorite quotes, book clubs, book trivia, book lists

woensdag 25 augustus 2010

Owen gaat naar school

Owen zit nu in de eerste klas (groep 3) en gaat voor het eerst hele dagen naar school (van half negen to kwart voor 3). Dat is vooral lekker voor mij, zelf vindt hij het een beetje lang. Het huiswerk voor de eerste week was een tas met spullen verzamelen die iets over jezelf vertellen. Het huiswerk voor de ouders: een beschrijving van je kind. Dit is wat Dave en ik daarvan gemaakt hebben (mocht je benieuwd zijn naar wat voor kind Owen is):

Marleen:

Aaaaaah...... Owen.....

The light of my life and the bane of my existence. That may be a bit exaggerated, but Owen is truly a boy of extremes. Mr Sunshine or Mr Thundercloud and switching back an forth with staggering speed.

Owen is obstinate, willful, and opinionated. He is also extremely generous, happy, affectionate and friendly. Life might have been easier if he had just the one side to his personality, but that is just not the case. One moment he is straining his brain to figure out what would be the absolute perfect birthday present for you, wanting to make you totally happy. The next he is 'on strike' and he is never listening to you again!

It is hard for Owen to snap out of it, hard for him to forgive and forget. Months (or years) after a perceived slight, he'll bring it up as if it happened 5 minutes ago. A few weeks ago he informed me he was never going back to the gym daycare, because some boy there had punched him a black eye. This is true. But he hasn't been to that daycare in over 3 years, meaning he was 2 or 3 at the time (the boy in question was Nick, who sits next to him in class now, something we should probably not mention to Owen). Also, he still gets mad that he only got to go to Sara's house for an hour and really, that it wasn't a full hour at all (it was, he has no sense of time). This happened last February. My point: if you choose to go head to head with Owen (as I am sure you will need to), be sure it is about something important, because you will have lost his cooperation for the rest of the day, if not longer. He'll be Mr Thundercloud for a good while, because he finds it difficult to just move on.
And speaking about anger, like many guys, all his negative emotions seem to get channeled into anger. Owen doesn't do sad: he's angry. His feelings are hurt: he's angry. He gets frustrated: he's angry. He is unhappy: he is angry. Owen's anger can mask a lot of other emotions, something I personally have made mistakes with in the past, because it is almost instinctive to just get angry back at him. Remind me to tell you about his experiences in preschool at some point.

Owen talks. All Owen's play is based on talking. In his head are elaborate stories, theories and what-ifs and he is driven to communicate these to pretty much everybody, including total strangers, and at sometimes inopportune times. When he plays with his 10 year old brother, he is dictating word for word what his brother should say at this point in the play. This doesn't always please the kids he plays with, obviously, but if their style of play matches Owen's, happy hours of epic battles are fought, lost treasures are found, daunting mysteries are solved and the world is a safer place.
If he joins a simple ball game of some sort, irritation is sure to crop up, because Owen will immediately need to talk about changing the rules of the game to make it better (for him). (Him not being allowed to change the rules does not sit well with him, by the way. So organized sports aren't really his thing.) As you can imagine, with an inner life like this, it is very hard for Owen NOT to talk. I am expecting him to be in your blurt box on a pretty much daily basis.

Sometimes I think Owen truly does not get why anyone would want to do things not his way. He stands so solidly in the world, with such a strong sense of self, that he can not fathom he is not always right. Or that he can get overruled by other authorities. In itself not a bad trait, as long as he becomes self-employed. I can't see him sucking up to the boss.

Owen loves things that are powerful (and maybe a little scary). His favorite animals are sharks, snakes, tarantulas etc. He is very concerned about people hunting sharks and other nice animals.
He does not like to practice anything to get good at it, he just wants to feel competent and powerful instantly (I call it the Spiderman syndrome: get bitten by a radioactive spider and become instantly great! At everything!). So he still can't ride a two wheeler bike or tie his shoelaces. If he can't do it, he doesn't want to do it. Failure makes him angry (for a looooooong time, see above), so choosing his tasks (academically and socially) carefully for maximum success (without it getting boring) will give you a happy kid. He is smart enough to pretty much tackle everything you can throw at him academically, but if you require careful coloring on the other hand, or him patiently waiting for someone to talk to someone else while he is quiet......

Owen will try your patience, but in between, he'll melt your heart.


Dave:

Gotta say, Marleen nailed it. Knocked it out of the park. Owen is everything she said. And still, beyond his often difficult nature, he is the sweetest little boy ever. Ever. He truly does enjoy making other people happy and still, at six, loves to give ‘morning huggies’ and kisses on demand. His big brother never did that, even at three, so Marleen and I are eating it with a spoon.

I think it is important that a young man’s education helps advance his career goals. To that end, please include some sort of Ninja training in the curriculum. As a fall back, he’s also interested in being a scientist who creates potions that cure all diseases and grant everlasting youth. I suggest a classroom emphasis on inorganic chemistry.

Owen is often the victim of what I call ‘Lew Alcindor Syndrome’. Lew Alcindor (Kareem Abdul Jabbar) was 6’0” at something like 11 years old. It seems people were always complaining to his mother that Lew was immature and needed to act his age. Her response, of course, was that he was doing exactly that and the fault was with those who assumed that one the size of a man should have the demeanor of one. Owen is a big little boy and I’m guilty myself on occasion of expecting him to be something more than he’s ready to be.

Please be patient but please be firm. He hates boundaries but he does need to learn to recognize them and give them at least grudging respect. I promise you that he will make your day brighter even more often than he will send you sprinting for a bottle of wine at quitting time. And who can ask a six year old for more than that?


Julie, zijn juf, stuurde me vanavond een bericht op Facebook:

That truly was the most detailed and accurate description that anyone has ever given of their child. It is amazing how in tune you and Dave are with who he is. I loved the note and laughed out loud through the humor that was laced through it as well. It gave me lots of insight into my little friend. I hope he survives his week of the frog. It may be interpreted by him in future years that Ms. Rosenthal only gave him frog book buddy bags for the entire year, but hopefully he will survive and be happy with next week's animal.


Ik denk dat het wel goed komt met Owen en zijn juf.

P.S. De Book Buddy Bag is de wekelijkse huiswerk tas met 7 boeken en een dagboek om in te schrijven, met allemaal verschillende themas. Owen kreeg vandaag de kikker tas en was daar luidkeels niet blij mee.

P.S. Onze vakantie foto's staan op http://marleenspics.shutterfly.com/ , mocht je daar interesse in hebben

vrijdag 2 juli 2010

Feest in de stad

Hallo Allemaal

De eerste, drukke, leuke week hebben we achter de rug. Na de bruiloft, feestweekend in de NO-polder en een aantal dagen in Schotland (waar de jongens intensief en leuk gespeeld hebben met hun (achter)neef en nicht), zijn we nu weer in Amsterdam neergestreken.

We zitten nu een aantal dagen in het centrum in een geleend apartement, omdat het bij Joop en Lots al vol zit met mijn zus en gezin, dus ik ben even alleen per e-mail (marleensyoga@gmail.com werkt het best)en per mobiel te bereiken. Dat nummer is net als vorig jaar 06-33882050.

De jongens en ik zijn nu tot volgend weekend in Amsterdam en we hebben nog alle tijd voor bezoek!

Het zal vanavond nog wel even duren voor het stil wordt in de stad!

Leen

dinsdag 22 juni 2010

Ready? Set? Go!

Om 6 uur wakker vandaag, want er moeten nog twee koffers gepakt en we moeten om 12 uur de deur uit. Dan val je niet weer lekker rustig in slaap, nadat de overbuurman met luid geronk zijn dieselbus gestart heeft. We komen vandaag dus naar Nederland! Vrijdag gaat Jasper trouwen, een heel weekend feest. Zondag gaan we voor een aantal dagen naar Schotland, op bezoek bij mijn nicht Ellen. Dan gaat Dave weer naar huis en zijn Ian, Owen en ik een weekje in Amsterdam en daarna doen we nog een week buitenkunst met Joop en Lots. Een drukker programma dan normaal, maar ik heb er wel zin in.

De jongens hebben al twee weken vakantie. Ik moest wel veel werken, er is altijd wat geprop met clienten voordat je weggaat, maar we hebben toch nog redelijk wat tijd in het zwembad door kunnen brengen. Ian heeft ook nog eens zwemteam elke ochtend, dus die heeft nu met zon en chloor al weer zijn zomer haar: blond en touwig en niet te temmen. Owen is ook flink opgebleekt, maar die mag 's morgens tijdens het trainen niet het water in tot zijn grote ongenoegen, dus die is wat minder touwig.

Vorige week was mijn daycare dame op vakantie en hadden de meeste van mijn vriendinnen geen tijd op om te passen omdat hun kinderen op de Vacation Bible School zaten die week. Daar heb ik de jongens toen ook maar voor opgegeven, wat Dave niet zo geweldig vond. Owen vond het wel geweldig, zingen, dansen, spelletjes, verhalen, what's not to like? Ian zat in een groep met al zijn buddies, dus die heeft het ook naar zijn zin gehad. En daarbij hebben we een aantal gesprekken gehad over wat we nou eigenlijk geloven. Altijd goed, maar we blijven wel alert op alle tekenen van indoctrinatie.

Gisteren een wokshop gegeven met Anouk, een Nederlandse vriendin hier en massage therapeut. Het ging over hoofdpijn, aangezichtspijn, tandenknarsen en andere vormen van spanning in hoofd, nek en schouders en hoe dat te verlichten met trigger point therapy (geen idee hoe dat in het Nederlands heet) en mobilisatie (rekken en strekken). We hebben iedereen een kaart laten maken van al hun trigger points in dat gebied en daarna besproken hoe die zelf te behandelen. Leuk om te doen, en de reacties waren erg positief. Dat gaan we dus nog een keer doen, als het geen vaderdag is.

Goed, morgen zijn we dus in NL. Zodra we sim-kaarten hebben aangeschaft laat ik weten wat onze mobiele nummers zijn dit jaar. Je kunt ook altijd e-mailen. We zien altijd graag veel mensen. vooral tussen 3 en 10 juli dit jaar!



Geen kampioen dit jaar. Wel een leuk seizoen gehad. Dave wil volgend jaar hoofdcoach zijn. Klik op de foto om hem te vergroten.



Owen op de school picknick. Hij is een doodshoofd.



De nieuwe poezen, die met zijn tweeen Harold vervangen.




Pret met opa in San Diego.

vrijdag 19 maart 2010

Poes Kwijt

Owen werd zoals voorspeld inderdaad de ‘Superstar’ de week erop. Dit is zijn poster:



Klik op de foto om hem te vergroten

Op Donderdag mocht hij een boek meenemen om voor te laten lezen. Hij had gedichten van Shel Silverstein uitgekozen, maar we kregen een briefje van de juf dat Owen’s keuzes niet geschikt waren voor de kinders:

It’s the deadly eye
Of Poogley-pie.
Look away, look away,
As you walk by,
‘Cause whoever looks right at it
Surely will die.
It’s a good thing you didn’t …
You did? …
Good-bye.

Het superstar gebeuren werd een beetje overschaduwd door het feit dat een van de poezen kwijt raakte. Nu twee weken geleden…. Ik heb briefjes rondgebracht met twee huilende jongens op sleeptouw, waarbij Owen met steeds vergezochtere scenarios op de proppen kwam (‘But what if robbers stole him and traded him for a car?’), zonder resultaat hier in de buurt. Maar toen vertelde een van mijn yoga studenten dat ze 3 km verderop tijdens het hardlopen een kat had gezien die op Harold leek. Dus ik daar gaan kijken. Niks gezien, maar nog wat briefjes rondgebracht daar. Toen kregen we een telefoontje van iemand in die straat die dacht dat Harold bij haar in de buurt rondhing. Dave erheen, maar de kat schoot weg (Harold is niet zo sociaal). Hij dacht in het donker wel dat het Harold kon zijn, maar 100% zeker weten we het niet. Hoe benader je een kat die zo schichtig is? Nu hebben we dus een zogenaamde cat trap staan bij die mensen voor de deur met een blikje voer erin, maar de afgelopen twee dagen is daar nog niets ingelopen. Ook geen wasberen of stinkdieren, dus dat is dan weer meegenomen, maar ondertussen wil ik wel graag weten of we bezig zijn met Harold vangen of een willekeurige andere witte kat met oranje oren en staart.

De andere kat heeft twee dagen lopen jammeren. Hij is nu wel wat gekalmeerd, alleen heeft hij het ‘s nachts nog moeilijk. Beide katten sliepen meestal bij Ian in bed, omdat hij als enige zijn slaapkamerdeur open heeft, maar blijkbaar is dat zonder broerlief geen optie voor Duncan. Dus is hij al weken de halve nacht aan onze slaapkamerdeur aan het krabben. Mijn tolerantie voor dieren die mijn nachtrust verstoren is sinds de kinderen flink afgenomen; ik sta al genoeg nachten naast mijn bed om lakens van bedplassers te verschonen of nachtmerries te temmen. Maar omdat Duncan dus niet zonder Dave kan ‘s nachts (die zichzelf altijd al de alphacat heeft genoemd) ligt er nu toch weer een poes in bed.

De officiele seizoensopening van de baseball Little League was vorige week. Met veel fanfare en een priester die voorging in het gebed. Ja, daar word ik altijd een beetje pissig van, alsof hindoestanen en islamieten en atheisten geen baseball spelen. Maar omdat de Little League geen overheidsinstelling is kun je daar dus niks aan doen. Dave heeft het uitgezocht. Hier in Benicia is het Little League bestuur sowieso een ballenclub van dikke (letterlijk en figuurlijk) vrienden, bleh.



Owen in het blauw en rood met zonnebril in het midden

Ian had Maandag zijn eerste wedstrijd, die volgens Dave goed ging (ik moest les geven). Twee keer at bat geweest en twee keer raak geslagen, de laatste was een RBI (Run Batted In, wat wil zeggen dat de man op het derde honk een punt scoorde). Morgen is zijn tweede wedstrijd en mag hij een paar innings pitchen (de bal naar de batters gooien). Dave is nu al zenuwachtig. Owen heeft morgen zijn eerste T-ball game. Daar zijn we nog vooral bezig met de juiste kant op rennen.



Ian en ik zijn klaar met het voorlezen van ‘De brief voor de koning’ van Tonke Dragt. Toen we begonnen heb ik bijna elke zin vertaald, maar op het einde nauwelijks meer. Hij vond het een leuk boek, dus nu vraag ik me af waarmee we verder zullen gaan. Door met ‘De geheimen van het Wilde Woud’? Of zullen we overstappen naar Kruistocht in Spijkerbroek, of Koning van Katoren? Wat denken jullie? Doe je suggesties in het commentaar vakje hieronder!

donderdag 4 maart 2010

Spetter-pieter-pater




Februari en nu Maart spetteren lekker voort. Overal staan de bomen te bloeien, druipend van de regen. Vervelend, maar Dave en ik lopen rond met druipneuzen en lekkende, jeukende ogen als het niet regent, want wij kunnen niet zo goed tegen bloeiende bomen. Als het regent kunnen we tenminste ademhalen door de neus… De jongens hebben nergens last van, natuurlijk

.

De drukste week van het jaar voor mij zit er weer op: Owen’s verjaardag (Donderdag op school, Vrijdag voor het echie (Valentijnsfeest op school), en Maandag het kinderfeest in ‘Happy Frog’ een springkussenpaleis), Valentijnsdag op Zondag en Dave’s verjaardag op Dinsdag. We zouden die Zaterdag ook nog een feest voor vrienden hebben, ons jaarlijkse fried chicken festijn, maar dat hebben we moeten uitstellen vanwege een zware verkoudheid van Dave. Dus dat hebben we nu afgelopen Zaterdag gedaan. Leuk feest, zo’n 150 kippepoten gefrituurd (twee frituurpannen en een pan hete olie op het vuur) en nog dagenlang nagenieten van de vette frituurlucht. Dave vond het nadien wel een goed idee om een keukenkastje op te offeren om een commerciele frituurbak te installeren. Hij is op dieet namelijk. Dan gaat ie rare dingen denken, blijkbaar.












Heb me net een paar uur vermaakt met Turbotax, een electronisch belastingprogramma waar ik nu al enkele weken mee aan het stoeien ben. Dat is een behoorlijk gedoe als zzp-er, en dan moet het voor de federale overheid en dan nog eens voor California. Het goede nieuws is dat ik vorig jaar als yogajuf meer verdiend heb dan ik had verwacht. Het slechte nieuws is dat de reeds betaalde belasting dus behoorlijk te laag ingeschat was en we nu enkele duizenden dollars moeten ophoesten om dat gat te dichten. Maar goed, die yoga business, die heeft het dus ondanks de crisis goed gedaan, laten we het positief houden. De nieuwe computer en Thaise massagemat moeten alleen nog even wachten. Wat ook niet meevalt, heb ik gemerkt, is om voor jezelf af en toe een vrije dag te plannen. Ik heb zes dagen in de week lessen en ik heb de neiging om de rest van de dag dan ook clienten en massages te boeken. Dan werk ik ‘s ochtends, vaak ‘s middags, haal dan de jongens van school, kook eten en ga dan ‘s avonds weer werken. Alleen op Zaterdag heb ik niks. Maar ook dat is relatief:


We hebben de jaarslijkse basketball/baseball overlap ook weer overleefd. Dit keer met twee jongens, dat was helemaal feest, vooral op zaterdag: 10 tot 11 uur Owen basketball, 11 tot 12 uur Owen T-ball, 1 tot 2 uur Ian basketball, 3 tot 5 uur Ian baseball. Dave vindt dat leuk, gelukkig. Die heeft ook elk weekend wel een excuus om ‘even’ naar de sport winkel te gaan voor het deze of gene, om dan thuis te komen met allerlei essentiele zaken, zoals bij het uniform passende riemen en ‘batting gloves’ (die van vorig jaar waren namelijk groen, want toen was Ian een ‘A’, dit jaar is het shirt zwart met oranje, want hij is een ‘Giant’ en daar kunnen dus geen groene batting gloves bij. Natuurlijk. We hebben ook nog ergens een paar rode liggen van het jaar daarvoor). Het is net een junkie. Ik heb bij de discount store dus ook maar Giants shirt voor Dave aangeschaft, voor bij het coachen, maar daar zal nog wel een pet bij moeten. Gelukkig is Owen een ‘Brave’ dit jaar en daar hebben we al een hele garderobe van omdat dat Dave z’n favoriete baseball team is.





Ian is twee nachten weg geweest op schoolreisje naar ‘Gold Country’, waar de gold rush zich afspeelde in de 19e eeuw. Ze hebben goud gezocht in de rivier en met een Native American bij het kampvuur gezeten, etc. Helemaal schor bij thuiskomst, dus die heeft het leuk gehad. Owen vond het drie keer niks: ‘But the school doesn’t think about all the little brothers that stay behind!’


Owen heeft tegenwoordig een dagelijkse score kaart voor goed gedrag op school. Dat leek me eerst geen goed idee, omdat Owen, als hij de indruk heeft dat hij faalt er helemaal met de pet naar gaat gooien. Maar op een gegeven moment vroeg hij er zelf om, omdat een ander jongetje in de klas (dat nog lastiger is dan Owen) er ook een had. Dus nu vult de juf elke dag een papier met vinkjes (slecht) en sterretjes (goed). We hebben deze week al drie dagen achter elkaar maar 1 vinkje op de kaart en dat is nog nooit eerder gebeurd. Wie weet wordt hij nu binnenkort wel de ‘Superstar’ van de week, waar hij al het hele jaar hevig naar verlangt. De superstar staat namelijk de hele week vooraan in de rij, heeft een speciaal tafeltje en krijgt een poster vol met glitter waarop zijn of haar goede kwaliteiten (zo en zo ‘is a good friend’, ‘is a good lego builder’, ‘is always helpful’ etc.) breed uitgemeten worden.


Verder wordt het hoog tijd dat jullie allemaal lekker bij Facebook komen, want dan zijn we pas echte vrienden. Nee, Facebook is leuk. Ik ben bevriend en/of fan van een aantal van mijn favoriete schrijvers nu en vind het erg leuk om op die manier op de hoogte gehouden te worden van (en commentaar te kunnen geven op) hun vorderingen met de boeken die op stapel staan.

vrijdag 8 januari 2010

IJsnijd


Tja, ik moet zeggen dat ik hier toch met lichte (en dat is licht uitgedrukt) schaatsnijd achter de computer zit. Goed, we hebben hier niet het bijgaande kloteweer and verkeerschaos, maar omdat ik hier nu ook al een week of wat de zon niet gezien heb en met sjaal om door de dichte mist naar school dreutel in de ochtend is dat geen verzachtende omstandigheid. Alleen een t-shirt en korte broek zouden dat misschien enigzins goed kunnen maken, maar daar is geen sprake van. En dan mag de helft van de week de open haard ook nog eens niet aan omdat het ‘spare the air day’ is vanwege de slechte luchtkwaliteit. Door de mist kunnen onze lokale raffinaderijen hun gifwolken niet kwijt, blijkbaar. Zo komen we niet door onze enorme voorraad hout heen die we afgelopen herfst van een gezin crisisslachtoffers hebben overgenomen.

Mijn lijden voel ik misschien nog wel acuter omdat ik 30 december met de jongens op de kunstijsbaan van het Embarcadero (in San Francisco) heb gestaan. Of, liever gezegd, ik heb gestaan en de jongens hebben gezwabberd. We hadden een paar gratis Ferry kaartjes die voor het eind van het jaar moesten worden gebruikt, dus zijn we in de kerstvakantie met zijn drieen bij papa op bezoek gegaan om te lunchen. Toen hadden we nog een paar uur voor de ferry weer terug ging, dus schaatsen, waarom niet? Het was voor het eerst dat de jongens op het ijs stonden, op van die veel te hoge hockeyschaatsen nog wel, en het viel wat dat betreft mee. Ik had verwacht dat Owen na 30 seconden glibberen er al genoeg van zou hebben maar we hebben in 30 minuten toch twee hele rondjes op het ijsbaantje gemaakt. De jongen aan de muur of aan mij hangend. Gelukkig maar dat je schaatsen niet verleerd, na 10 jaar ijsloos stond ik nog stevig genoeg om 25 kilo zwabberende knul overeind te houden. Hoewel: twee tegelijk was me toch een beetje te veel. Wat ik ook wel treffend vond aan deze ervaring dat we vooral met negers, aziaten en mexicanen op de ijsbaan stonden, terwijl het in Nederland toch een beetje een witte sport is. Aan het eind van de dag verklaarde Owen: “I love going to papa’s work: having lunch…. iceskating…..”.

Nou ja, zelfs als ik het geld had zouden we nu niet even last minute kunnen vliegen omdat ik dus nog steeds geen paspoort heb. Het Nederlands consulaat is inmiddels verhuisd en nu heb ik wel een nieuwe afspraak gemaakt, maar ben een beetje bezorgd dat mijn aanvraag papieren nog ergens in een doos zitten.

De kerstvakantie is intussen goddank weer voorbij, had het wel weer even gehad met het eindeloze gekibbel en vooral Owen’s verongelijkte, luidkeelse, protesten. Owen is in de fase dat al zijn falen, in het echte leven of in zijn virtuele leven op de wii, de schuld van een ander is. Voeg daarbij dat al Owen’s emoties, als stereotype man misschien, eenvoudig samengevat kunnen worden als ‘boos’ en je kunt je een lichte vermoeidheid mijnerzijds misschien voorstellen. “Owen, ik begrijp dat je teleurgesteld bent…” “ Nee, ik ben BOOS!” “Owen, je bent verdrietig, omdat…” “Nee, ik ben BOOS!” “Owen, it’s okay to be frustrated, but…” “No, I am ANGRY!” Het heeft ook wel voordelen, want zielig doen is er niet bij, daar is hij veel te boos voor. Waar Ian gisteren nog diep gekwetst in tranen uitbarstte omdat hij NU tafel moest dekken en niet nadat hij zijn reken huiswerk af had, zie ik dat bij Owen nog niet zo snel gebeuren. Ik moet zeggen dat ik vaak met veel plezier naar mijn yoga lessen ga zo aan het eind van de dag!

Ik heb nog niet echt de flux met nieuwe leerlingen gehad die normaal is in januari, meer een fluxje, maar wel een aantal telefoontjes, dus misschien komt het volgende week nog. Ik hoop het maar. Ondertussen houden we het hoofd boven water met de Thaise Yoga Massages vooral. Ik doe ze nog steeds op basis van donaties, maar de meeste mensen doneren aardig wat. Ik heb er ondertussen 26 van de 60 die nodig zijn voor mijn volgende diploma gedaan en de meeste mensen zijn superenthousiast.

Vanochtend in de auto naar school:

Ik: “Ian, moet je geen jas aan?”

Ian: “No, I am wearing layers!”

Owen: “I have gills!” (=kiewen)

Huh?

De boom van de bomenkwekerij

Kerstkoekjes maken

Die van Dave hebben gangrene

Kerst: fase 1

Kerst: fase 2