Marleen in California: IJsnijd

Tja, ik moet zeggen dat ik hier toch met lichte (en dat is licht uitgedrukt) schaatsnijd achter de computer zit. Goed, we hebben hier niet het bijgaande kloteweer and verkeerschaos, maar omdat ik hier nu ook al een week of wat de zon niet gezien heb en met sjaal om door de dichte mist naar school dreutel in de ochtend is dat geen verzachtende omstandigheid. Alleen een t-shirt en korte broek zouden dat misschien enigzins goed kunnen maken, maar daar is geen sprake van. En dan mag de helft van de week de open haard ook nog eens niet aan omdat het ‘spare the air day’ is vanwege de slechte luchtkwaliteit. Door de mist kunnen onze lokale raffinaderijen hun gifwolken niet kwijt, blijkbaar. Zo komen we niet door onze enorme voorraad hout heen die we afgelopen herfst van een gezin crisisslachtoffers hebben overgenomen.

Mijn lijden voel ik misschien nog wel acuter omdat ik 30 december met de jongens op de kunstijsbaan van het Embarcadero (in San Francisco) heb gestaan. Of, liever gezegd, ik heb gestaan en de jongens hebben gezwabberd. We hadden een paar gratis Ferry kaartjes die voor het eind van het jaar moesten worden gebruikt, dus zijn we in de kerstvakantie met zijn drieen bij papa op bezoek gegaan om te lunchen. Toen hadden we nog een paar uur voor de ferry weer terug ging, dus schaatsen, waarom niet? Het was voor het eerst dat de jongens op het ijs stonden, op van die veel te hoge hockeyschaatsen nog wel, en het viel wat dat betreft mee. Ik had verwacht dat Owen na 30 seconden glibberen er al genoeg van zou hebben maar we hebben in 30 minuten toch twee hele rondjes op het ijsbaantje gemaakt. De jongen aan de muur of aan mij hangend. Gelukkig maar dat je schaatsen niet verleerd, na 10 jaar ijsloos stond ik nog stevig genoeg om 25 kilo zwabberende knul overeind te houden. Hoewel: twee tegelijk was me toch een beetje te veel. Wat ik ook wel treffend vond aan deze ervaring dat we vooral met negers, aziaten en mexicanen op de ijsbaan stonden, terwijl het in Nederland toch een beetje een witte sport is. Aan het eind van de dag verklaarde Owen: “I love going to papa’s work: having lunch…. iceskating…..”.

Nou ja, zelfs als ik het geld had zouden we nu niet even last minute kunnen vliegen omdat ik dus nog steeds geen paspoort heb. Het Nederlands consulaat is inmiddels verhuisd en nu heb ik wel een nieuwe afspraak gemaakt, maar ben een beetje bezorgd dat mijn aanvraag papieren nog ergens in een doos zitten.

De kerstvakantie is intussen goddank weer voorbij, had het wel weer even gehad met het eindeloze gekibbel en vooral Owen’s verongelijkte, luidkeelse, protesten. Owen is in de fase dat al zijn falen, in het echte leven of in zijn virtuele leven op de wii, de schuld van een ander is. Voeg daarbij dat al Owen’s emoties, als stereotype man misschien, eenvoudig samengevat kunnen worden als ‘boos’ en je kunt je een lichte vermoeidheid mijnerzijds misschien voorstellen. “Owen, ik begrijp dat je teleurgesteld bent…” “ Nee, ik ben BOOS!” “Owen, je bent verdrietig, omdat…” “Nee, ik ben BOOS!” “Owen, it’s okay to be frustrated, but…” “No, I am ANGRY!” Het heeft ook wel voordelen, want zielig doen is er niet bij, daar is hij veel te boos voor. Waar Ian gisteren nog diep gekwetst in tranen uitbarstte omdat hij NU tafel moest dekken en niet nadat hij zijn reken huiswerk af had, zie ik dat bij Owen nog niet zo snel gebeuren. Ik moet zeggen dat ik vaak met veel plezier naar mijn yoga lessen ga zo aan het eind van de dag!

Ik heb nog niet echt de flux met nieuwe leerlingen gehad die normaal is in januari, meer een fluxje, maar wel een aantal telefoontjes, dus misschien komt het volgende week nog. Ik hoop het maar. Ondertussen houden we het hoofd boven water met de Thaise Yoga Massages vooral. Ik doe ze nog steeds op basis van donaties, maar de meeste mensen doneren aardig wat. Ik heb er ondertussen 26 van de 60 die nodig zijn voor mijn volgende diploma gedaan en de meeste mensen zijn superenthousiast.

Vanochtend in de auto naar school:

Ik: “Ian, moet je geen jas aan?”

Ian: “No, I am wearing layers!”

Owen: “I have gills!” (=kiewen)

Huh?