Klik op de foto om hem te vergroten
Op Donderdag mocht hij een boek meenemen om voor te laten lezen. Hij had gedichten van Shel Silverstein uitgekozen, maar we kregen een briefje van de juf dat Owen’s keuzes niet geschikt waren voor de kinders:
It’s the deadly eye
Of Poogley-pie.
Look away, look away,
As you walk by,
‘Cause whoever looks right at it
Surely will die.
It’s a good thing you didn’t …
You did? …
Good-bye.
Het superstar gebeuren werd een beetje overschaduwd door het feit dat een van de poezen kwijt raakte. Nu twee weken geleden…. Ik heb briefjes rondgebracht met twee huilende jongens op sleeptouw, waarbij Owen met steeds vergezochtere scenarios op de proppen kwam (‘But what if robbers stole him and traded him for a car?’), zonder resultaat hier in de buurt. Maar toen vertelde een van mijn yoga studenten dat ze 3 km verderop tijdens het hardlopen een kat had gezien die op Harold leek. Dus ik daar gaan kijken. Niks gezien, maar nog wat briefjes rondgebracht daar. Toen kregen we een telefoontje van iemand in die straat die dacht dat Harold bij haar in de buurt rondhing. Dave erheen, maar de kat schoot weg (Harold is niet zo sociaal). Hij dacht in het donker wel dat het Harold kon zijn, maar 100% zeker weten we het niet. Hoe benader je een kat die zo schichtig is? Nu hebben we dus een zogenaamde cat trap staan bij die mensen voor de deur met een blikje voer erin, maar de afgelopen twee dagen is daar nog niets ingelopen. Ook geen wasberen of stinkdieren, dus dat is dan weer meegenomen, maar ondertussen wil ik wel graag weten of we bezig zijn met Harold vangen of een willekeurige andere witte kat met oranje oren en staart.
De andere kat heeft twee dagen lopen jammeren. Hij is nu wel wat gekalmeerd, alleen heeft hij het ‘s nachts nog moeilijk. Beide katten sliepen meestal bij Ian in bed, omdat hij als enige zijn slaapkamerdeur open heeft, maar blijkbaar is dat zonder broerlief geen optie voor Duncan. Dus is hij al weken de halve nacht aan onze slaapkamerdeur aan het krabben. Mijn tolerantie voor dieren die mijn nachtrust verstoren is sinds de kinderen flink afgenomen; ik sta al genoeg nachten naast mijn bed om lakens van bedplassers te verschonen of nachtmerries te temmen. Maar omdat Duncan dus niet zonder Dave kan ‘s nachts (die zichzelf altijd al de alphacat heeft genoemd) ligt er nu toch weer een poes in bed.
De officiele seizoensopening van de baseball Little League was vorige week. Met veel fanfare en een priester die voorging in het gebed. Ja, daar word ik altijd een beetje pissig van, alsof hindoestanen en islamieten en atheisten geen baseball spelen. Maar omdat de Little League geen overheidsinstelling is kun je daar dus niks aan doen. Dave heeft het uitgezocht. Hier in Benicia is het Little League bestuur sowieso een ballenclub van dikke (letterlijk en figuurlijk) vrienden, bleh.
Owen in het blauw en rood met zonnebril in het midden
Ian had Maandag zijn eerste wedstrijd, die volgens Dave goed ging (ik moest les geven). Twee keer at bat geweest en twee keer raak geslagen, de laatste was een RBI (Run Batted In, wat wil zeggen dat de man op het derde honk een punt scoorde). Morgen is zijn tweede wedstrijd en mag hij een paar innings pitchen (de bal naar de batters gooien). Dave is nu al zenuwachtig. Owen heeft morgen zijn eerste T-ball game. Daar zijn we nog vooral bezig met de juiste kant op rennen.
Ian en ik zijn klaar met het voorlezen van ‘De brief voor de koning’ van Tonke Dragt. Toen we begonnen heb ik bijna elke zin vertaald, maar op het einde nauwelijks meer. Hij vond het een leuk boek, dus nu vraag ik me af waarmee we verder zullen gaan. Door met ‘De geheimen van het Wilde Woud’? Of zullen we overstappen naar Kruistocht in Spijkerbroek, of Koning van Katoren? Wat denken jullie? Doe je suggesties in het commentaar vakje hieronder!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten