Zon, zon, zon en zieke kindertjes

Nadat het de eerste dagen van Maart nog flink gehoosd heeft (nee, geen sneeuw zoals bij jullie), is het nu, net op tijd voor het weekend heerlijk lenteweer geworden. Korte broeken weer, bijna. T-shirt zeker. We staan dus te popelen om naar de Home Depot of Yard Birds af te reizen en zakken compost, mulch en tomatenlanten in te slaan. Maar Ian ligt ziek op de bank en Owen is nog maar net beter (relatief gezien, hij reutelt, hoest en snottert nog steeds, en krijgt daarbij tandjes nummer 5 en 6), dus de tuincentra moeten nog even wachten. Waarschijnlijk maar goed ook, want we zijn vast niet de enigen met de tuinkriebels in het eerste mooie weekend deze lente. Die fout hebben we twee weken geleden gemaakt met in het midden van een druilerig 3-daags weekend naar Ikea te gaan (Dave's idee), holy shit, dat was druk. Overal lange rijen en iedereen goed chagerijnig tegen de tijd dat we er weer uit waren en het geld dat we van de belasting terug hebben gekregen ook weer op was. We hebben nu wel eindelijk een klerenkast in de slaapkamer (na twee jaar de kleren in een oud garage opberg systeem dat de huisbaas had achtergelaten te hebben tentoongesteeld) en Dave is nu bezig een computerkast in elkaar te zetten die de troep op mijn bureau aan het gezicht moet onttrekken. Daar kan dan mijn literatuur enzo ook in, zodat mijn boekenkast naar Ian's kamer kan en daar dan de goudvissenbak op. Maar de goudvis heeft in de tussentijd het loodje gelegd..... Vijf minuten dikke tranen bij Ian, maar sindsdien heeft hij het het niet meer over hem gehad, dus heel groot lijkt het trauma niet te zijn. Hij wilde nog wel even weten wanneer Nemo nou een skeleton ging worden.

Wat we ook missen vandaag is het verjaardagsfeestje van Mara, die 5 wordt (een van de weinige meisjes waar Ian wel mee wil spelen). Daar zouden 25 kinderen komen, dus ik met zeggen dat ik dat niet zo heel erg vindt. Ik ben even het cadeautje gaan brengen met Owen, in ruil voor een stuk pizza en taart, en dat was net leuk. Arme Jesse was het enige jongetje tussen 20 prinsesjes, en was daar duidelijk niet zo blij mee, want Timmy was ook ziek (Ian heeft dinsdag bij Timmy gespeeld, daar zou wel eens een correlatie kunnen zijn).

Owen en ik zijn ook even langsgeweest bij Barbara, Chris en hun twee jongetjes die ook allemaal (inclusief Barbara) aan de antibiotica zijn vanwege oorontstekingen. Daar heeft Ian maandag nog gespeeld, dus we moeten de oren ook maar in de gaten houden. Heerlijk hoe dit soort dingen door de stad racen. Owen is gek op Barbara en zij beweert dat Owen haar soulmate is, ze maakt in ieder geval prachtige foto's van hem in haar garage studio'tje (zie hieronder).

Van Barbara twee zakken zelfgemaakte compost gekregen voor de tuin, zodat ik toch alvast een deel van de plantenbakken klaar kon maken. Gelukkig maar, want twee weken geleden op een andere regendag, hebben we zaadjes in eierdozen met aarde gedaan en die groeien er nu al uit. Ian heeft namelijk mais, watermeloenen en pompoenen uitgezocht en dat zijn geen kleine jongens. Nog geen idee waar ik de ruimte in de tuin heb om die allemaal een plek te geven in de zon (schaduw zat), ik wil ook nog tomaten en kruiden. Mijn boerenkool en basilicum kiemplantjes steken maar zielig af bij Ian's gigantische pompoenkiemen. We stoppen ze gewoon in de grond ergens en dan zien we wel wat het wordt. De mais deed het erg goed vorig jaar, die werd zeker 2 meter hoog, maar we hebben de kolven te lang aan de plant laten zitten, waardoor ze niet te eten waren. Live and Learn.

Volgende week hebben we weer ziektekostenverzekering, we hebben de maand zonder gelukkig zonder rampen overleefd. Mocht Ian maandag nog ziek zijn, dan kunnen we in ieder geval naar de dokter!

Owen trekt zich inmiddels overal aan op, maar moet goed vasthouden. Als zijn beentjes uit elkaar glijden is het piepen! Vanochtend is hij voor het eerst zelf op de futon geklommen, daar moet ik nu dus ook alert op zijn. En sinds vorige week zitten er op de meeste deurtjes in de keuken kindersloten. Alleen op die van de voorraad kast nog niet, dus de cereal gaat nog steeds een paar keer per week over de vloer. Owen begint al te glimmen van voorpret op weg naar het deurtje! Lachen hoor.

Het eerste woordje: Uh-oh! Dit als er weer iets uit de kinderstoel op de grond gesmeten wordt.